Ιστορία της Μπαταρίας

Μπαταρία (Συσσωρευτής).
Πηγή και αποθήκη ηλεκτρικής ενέργειας.
 
Οι αυξημένες ανάγκες για φορητότητα, οδήγησαν τους ανθρώπους σε φορητές συσκευές αποθήκευσης ενέργειας με εφαρμογές στη μετακίνηση, την επικοινωνία αλλά και τη διασκέδαση. Η μπαταρία αποτελεί μία από τις περισσότερο διαδεδομένες πηγές καί αποθήκες ηλεκτρικής ενέργειας, που χρησιμοποιούμε στην καθημερινή μας ζωή. Είναι μία χημική πηγή ρεύματος, ικανή να αποθηκεύσει ηλεκτρική ενέργεια αφού τη μετατρέψει σε χημική και όταν χρειαστεί, να την αποδώσει σε ένα εξωτερικό κύκλωμα. Οι περισσότεροι ιστορικοί χρονολογούν την έναρξη της ανάπτυξης μπαταριών στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα.
 
 

baghdadbattery

 
Ωστόσο, μερικά αρχαιολογικά ευρήματα θέτουν την ημερομηνία αυτή μέχρι και 2.000 έτη πριν. Το 1938, ο Wilhelm Konig ανακάλυψε, στο Ιράκ, ένα πήλινο δοχείο 5 ιντσών που περιείχε έναν χάλκινο κύλινδρο που περιέκλειε μια σιδερένια ράβδο. Ο Koniq αποφάσισε ότι αυτό ήταν μια αρχαία μπαταρία.Η κατασκευή αυτή, που χρονολογείται γύρω στο έτος 600 και είναι γνωστή ως μπαταρία της Βαγδάτης και είχε χρησιμοποιηθεί για την παραγωγή μικρής ποσότητας ηλεκτρισμού με σκοπό την επιμετάλλωση. O Γερμανός αρχαιολόγος έφερε νέα δεδομένα για την γνώση ,και την χρήση του ηλεκτρισμού από τους αρχαίους λαούς. Ο Konig την εποχή εκείνη εργαζόταν στην Βαγδάτη σχεδιάζοντας το αποχετευτικό της δίκτυο και ανακάλυψε σε ανασκαφές κάποιου κτιρίου μαζί με άλλα αντικείμενα και ένα ξεχωριστό δοχείο.
 
baghdadbattery20
 
 
Μελετώντας το δοχείο οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ότι περιείχε ένα χάλκινο κύλινδρο επενδυμένο με πίσσα και στερεωμένο στο χείλος της οπής. Στο κέντρο της πίσσας είχε μια μικρή σιδερένια ράβδο πακτωμένη στο καπάκι. Αναλύσεις έδειξαν ότι το περιεχόμενό του ήταν κάποιο οξειδωτικό διάλυμα, πιθανότατα κρασί ή ξύδι. Αυτό σημαίνει ότι πιθανότατα στο βάζο υπήρχε ένα υγρό που αλληλεπιδρούσε με το μέταλλο και παρήγαγε ηλεκτρικό φορτίο. Επρόκειτο δηλαδή για μια μπαταρία!!! Το εκπληκτικότερο είναι ότι η αρχαία αυτή μπαταρία έδωσε μετρήσεις τάσης. Μετά από 2200 χρόνια συνέχιζε να παράγει τάση των 0,8-2V, ενώ η παράλληλη σύνδεση και άλλων μπαταριών, θα μπορούσε να οδηγήσει και σε μεγαλύτερες τάσεις!!! Που χρησίμευε όμως;
 
 
baghdadbattery4
 
 
Το 1981 ο επιστήμονας Δρ.Αρν Έγκεμπρεχτ κατασκεύασε μια ολόιδια μπαταρία με αυτήν της Βαγδάτης και κατόρθωσε μέσα σε 2 μόνο ώρες να επιχρυσώσει ασημένια αντικείμενα. Μια εξήγηση λοιπόν που θα μπορούσε να δοθεί θα ήταν ότι χρησίμευε για την επίστρωση και επιχρύσωση μετάλλων με την μέθοδο της ηλεκτρόλυσης. Μια άλλη εξήγηση που πάει λίγο πιο μακριά θέλει τους Αιγυπτίους να είχαν κατορθώσει να κατασκευάσουν κάποιας μορφής λαμπτήρες και με την ενεργοποίησή τους από τέτοιες μπαταρίες κατόρθωσαν να ζωγραφίσουν τις σκοτεινές αίθουσες των πυραμίδων. Κάτι που μέχρι σήμερα παρέμενε μυστήριο. Σε πολλές Αιγυπτιακές τοιχογραφίες υπάρχουν απεικονίσεις ανθρώπων να κρατούν τέτοιους λαμπτήρες άλλα και διάφορες φωτεινές μπάλες στα χέρια τους. Τίποτα δεν είναι παράξενο και τίποτα δεν μπορεί να απορριφτεί. (Θα ήταν κέρδος λοιπόν, αν καταφέρουμε κάποια στιγμή να μην υποτιμούμε και να κατανοήσουμε τις γνώσεις των αρχαίων λαών, που αποδεδειγμένα πολλές φορές ήταν πολύ πιο προχωρημένες από τις δικές μας.
 
 

1749

BenjaminFranklin1

 

Χρησιμοποιείται ο όρος μπαταρία από τον Benjamin Franklin κατά την διάρκεια πειραμάτων του με ένα ζευγάρι πυκνωτών συνδεδεμένων μεταξύ τους.

 

1771

LuigiGalvani2

 

Ένας Ιταλός ανατόμος, ο Λουίτζι Γκαλβάνι (Luigi Galvani 1737-1798), παρατήρησε τα εξής: Εκτελώντας ένα πείραμα με νεκρούς βατράχους, είδε ότι αν έφερνε σε επαφή τα νεύρα των μηρών με δύο διαφορετικά μέταλλα (π.χ. σίδηρο και χαλκό) ο μυς έκανε μία σύσπαση. Αυτή όμως είναι μία ιδιότητα μόνο των ζωντανών μυών. Ο Γκαλβάνι απέδωσε το φαινόμενο σε κάποιο είδος ηλεκτρισμού στο μυϊκό σύστημα, τον οποίο ονόμασε "ζωικό ηλεκτρισμό". Μάλιστα δεν ήταν λίγοι αυτοί που πίστεψαν πως είχε βρεθεί η λύση στο να επαναφέρουμε νεκρούς οργανισμούς στην ζωή. Πολλοί επιστήμονες προσπαθούσαν να επαναφέρουν νεκρούς οργανισμούς στη ζωή, διοχετεύοντας τους ηλεκτρισμό. Από αυτά τα πειράματα εμπνευσμένη, η συγγραφέας Μαίρη Σέλεϋ έγραψε το βιβλίο της "Φρανκενστάιν".

 

AlessandroVolta3

 

Ο Alessandro Giuseppe Antonio Anastasio Volta (1745-1827) και ο Λουίτζι Γκαλβάνι, ήταν οι πρώτοι επιστήμονες που ασχολήθηκαν με την μετατροπή της χημικής ενέργειας σε ηλεκτρισμό. Αυτοί οι δύο πρωτοπόροι επιστήμονες έμειναν στη ιστορία και προς τιμήν τους οι λέξεις όπως "γαλβανικό στοιχείο" και "βολτ" φέρουν τα ονόματά τους. Ο Αλεσάντρο Βόλτα  γεννήθηκε και σπούδασε στο Κόμο της Ιταλίας.  Δεν μίλησε μέχρι την ηλικία των τεσσάρων ετών. Από την ηλικία των επτά ετών όμως, ήταν στο επίπεδο των άλλων παιδιών και άρχισε σύντομα να τα προσπερνά. Οι γονείς του, ο Filippo Volta και η Maria Maddalena Inzaghi, τον έστειλαν σε χριστιανικό σχολείο με σκοπό να γίνει δικηγόρος. Το 1774, έγινε καθηγητής της φυσικής στο γυμνάσιο του Κόμο. Ο Βόλτα γνωρίζοντας τα πειράματα του Γκαλβάνι σκέφτηκε ότι οι συσπάσεις του βατράχου ίσως οφείλονταν περισσότερο στα «υγρά» στο σώμα του βατράχου και στα διαφορετικά μέταλλα που εισχωρούσαν στο μηρό του.

 

AlessandroVolta4

 

Ύστερα από μια σειρά πειραμάτων κατασκεύασε την πρώτη μπαταρία, από εναλλασσόμενες πλάκες ψευδαργύρου και χαλκού που είχαν ανάμεσά τους ύφασμα εμποτισμένο σε αλατόνερο. Η μπαταρία αυτή φαίνεται στην σχετική εικόνα (μπαταρία στά ιταλικά σημαίνει συστοιχεία). Το πάθος του ήταν πάντα η μελέτη της ηλεκτρικής ενέργειας και ενώ ακόμα ήταν νέος σπουδαστής έγραψε και ένα ποίημα στα λατινικά για αυτήν την συναρπαστική νέα ανακάλυψη. Το πρώτο επιστημονικό έγγραφό του, είχε τον τίτλο "De vi attractiva ignis electrici ac phaenomenis inde pendentibus". Πολύ νέος δημοσίευσε την πρώτη του πραγματεία πάνω στη «λουγδουνική λάγηνο», έναν νέο βελτιωμένο τύπο ηλεκτροσκοπίου. Το επίτευγμα αυτό του χάρισε τον τίτλο του καθηγητή φυσικής στη γενέτειρά του, το Κόμο, αλλά και τον τίτλο του επίτιμου μέλους της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου. Το 1798 κατασκεύασε την πρώτη του «βολταϊκή στήλη».

 

AlessandroVolta6

 

Αυτή η πρώτη μπαταρία αποτελείτο από μια στοίβα ζευγαρωμένων δίσκων χαλκού-ψευδαργύρου, οι οποίοι διαχωρίζονταν μεταξύ τους με χαρτονένιους δίσκους υγραμένους με διάλυμα άλατος ή οξέος. Η επόμενη επινόησή του το 1800 ήταν το «ηλεκτροφόρο», δηλαδή δύο μεταλλικές πλάκες, η μία από εβονίτη και η άλλη με μονωτική λαβή που αλληλοφορτίζονταν θετικά και αρνητικά. Εφηύρε δηλαδή μία πηγή ηλεκτρικής ενέργειας (την πρώτη μπαταρία). Κατ' ουσίαν αυτή ήταν η πρώτη μπαταρία. Ακολούθησαν οι ανακαλύψεις του ευδιόμετρου, του «ηλεκτρικού πιστολιού», της άσβηστης «λυχνίας υδρογόνου» και ως επακόλουθο η έδρα φυσικής στο πανεπιστήμιο της Παβίας.

 

AlessandroVolta11

 

Ο Βόλτα εισήγαγε τις έννοιες του δυναμικού (τάσης) και της ηλεκτρικής χωρητικότητας. Εφηύρε τη βολταική στήλη (ηλεκτρική μπαταρία), το ηλεκτρόμετρο και το ευδιόμετρο. Αργότερα μαζί με τους Λαβουαζιέ και Λαπλάς συμμετείχε σε πειράματα για τον ατμοσφαιρικό ηλεκτρισμό, ενώ με τον Γκαλβάνι πειραματίστηκε πάνω στον ζωικό ηλεκτρισμό. Διαμάχη, όμως, με τον τελευταίο οδήγησε τον Βόλτα σε πυρετώδεις προσωπικές μελέτες, που του έδωσαν το δικαίωμα το 1800 να ανακοινώσει τη σπουδαιότατη ανακάλυψη της πρώτης πηγής εναλλασόμενου ρεύματος, της περίφημης «βολταϊκής στήλης» με ηλεκτρόδια από χρυσό (+) και ψευδάργυρο (-) και ηλεκτρολύτη θειικό οξύ.

AlessandroVolta12

 

Ο Μέγας Ναπολέων για να τιμήσει τον Volta του απένειμε τον τίτλο του κόμη της Λομβαρδίας. Αργότερα, το 1881, η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα έδωσε προς τιμήν του το όνομα Volt (βολτ) στη μονάδα τάσης του ρεύματος. Προς τιμήν του έργου του, απεικονίζεται στο χαρτονόμισμα των 10.000 Ιταλικών λιρετών μαζί με ένα σχέδιο του βολταϊκού σωρού. Ο Βόλτα αποσύρθηκε το 1819 στο κτήμα του στο Καμνάγκο, μιας συνοικίας του Como στην Ιταλία, που τώρα ονομάζεται "Καμνάγκο Βόλτα" προς τιμήν του. Πέθανε εκεί στις 5 Μαρτίου 1827, αμέσως μετά τα 82α γενέθλιά του. Τα λείψανά του ενταφιάστηκαν σε εκείνη την περιοχή. Η κληρονομιά του Βόλτα εορτάζεται από το μνημείο του "Ναού" του Βόλτα που βρίσκεται στο δημόσιο κήπο δίπλα στη λίμνη Como. Υπάρχει επίσης εκεί ένα μουσείο το οποίο έχει δημιουργηθεί προς τιμήν του, στο οποίο υπάρχει ένα μέρος του εξοπλισμού που ο Βόλτα είχε χρησιμοποιήσει για τη διεξαγωγή πειραμάτων. Μετά την εφεύρεση του Βόλτα και μέχρι σήμερα η εξέλιξη στην τεχνολογία των μπαταριών είναι σημαντική :

 
1800
 
HumphryDavy
 
Νέες ανακαλύψεις πραγματοποιήθηκαν όταν ο σερ Humphry Davy (1778-1829) κατασκεύασε μια τεράστια μπαταρία στο υπόγειο της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου. Συνέδεσε τη μπαταρία σε ηλεκτρόδια ξυλάνθρακα και παρήγαγε το πρώτο ηλεκτρικό φως. Όπως αναφέρθηκε από μάρτυρες, ήταν «το πιο εντυπωσιακό φως που είχαν δει ποτέ». Οι ανακαλύψεις του Davy βασίστηκαν κυρίως στην ηλεκτροχημεία. Ηταν ένας χημικός και εφευρέτης που έγινε γνωστός για την απομόνωση μιας σειράς ουσιών για πρώτη φορά, όπως το κάλιο και το νάτριο το 1807, το ασβέστιο, το στρόντιο, το βάριο, το μαγνήσιο και το βόριο το 1808, καθώς και την ανακάλυψη της στοιχειακής φύσης του χλωρίου και του ιωδίου. Επίσης, μελέτησε τις δυνάμεις που εμπλέκονται σε αυτούς τους διαχωρισμούς, επινοώντας το νέο πεδίο ηλεκτροχημείας. Η διάλεξη του Davy το 1806, σχετικά με ορισμένες χημικές ιδιότητες της ηλεκτρικής ενέργειας έδωσε ένα από τα καλύτερα απομνημονεύματα που έχει εμπλουτίσει ποτέ τη θεωρία της χημείας.Έχει επίσης εφεύρει τη λάμπα Davy και μια πολύ πρώιμη μορφή λαμπτήρα πυράκτωσης.
 
1801 
Επίσης ο Γάλλος επιστήμονας Gautherot παρατήρησε το 1801 ότι τα σύρματα που είχαν χρησιμοποιηθεί για πειράματα ηλεκτρολύσεως, παρήγαν τα ίδια μικρή ποσότητα δευτερεύοντος ρεύματος μετά την αποσύνδεση της κύριας μπαταρίας.
 
1802
WilliamCruikshank1
 
Ο χημικός William Cruickshank σχεδίασε την πρώτη ηλεκτρική μπαταρία για μαζική παραγωγή. Τοποθέτησε τετράγωνα φύλλα χαλκού, τα οποία συγκόλλησε στα  άκρα μεταξύ τους με φύλλα ψευδαργύρου ίσου μεγέθους. Αυτά τα φύλλα τοποθετήθηκαν μέσα σε ένα μακρύ ορθογώνιο ξύλινο κουτί το οποίο ήταν σφραγισμένο με τσιμέντο. Εσοχές μέσα στο κουτί κρατούσαν τις πλάκες χαλκού στη θέση τους. Το κουτί στη συνέχεια γέμιζε με έναν ηλεκτρολύτη άλμης ή με αραιωμένο οξύ. Ο συγκεκριμένος συσσωρευτής έλυνε το πρόβλημα της στήλης του Volta, στην οποία λόγω του βάρους των πλακών παρατηρούταν διαρροή ηλεκτρολύτη. Όσο το ξύλινο κουτί παρέμενε ανέπαφο, δεν υπήρχε κίνδυνος διαρροής. Επίσης, η μπαταρία του Cruickshank παρήγαγε περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια.
 
 

1836

JohnF.Daniellbattery2

 

Ο John F. Daniell, ένας Άγγλος χημικός, βελτίωσε την αποδοτικότητα του σχεδιασμού του Volta αναπτύσσοντας έναν τρόπο να αποφευχθούν τα προβλήματα διάβρωσης των μπαταριών του Volta. Ο John F. Daniell καθηγητής στο Βασιλικό Κολλέγιο του Λονδίνου, ανέπτυξε την κλασική μορφή του απλού, μη επαναφορτιζόμενου στοιχείου, δηλαδή ενός συσσωρευτή που δεν ήταν δυνατό να επαναφορτιστεί μετά την πρώτη της αποφόρτιση. Στο στοιχείο αυτό, γνωστό και ως στοιχείο Daniell, το αρνητικό ηλεκτρόδιο ή άνοδος, ήταν μια ράβδος από καθαρό ψευδάργυρο τοποθετημένη μέσα σε θειικό οξύ (ηλεκτρολύτης). Για προστασία του από προσβολή του οξέως, ο ψευδάργυρος καλυπτόταν με στρώμα υδραργύρου. Το θετικό ηλεκτρόδιο ή κάθοδος συνίστατο από ένα χάλκινο κάνιστρο (δοχείο) που περιείχε θειικό οξύ κορεσμένο με θειούχο χαλκό. Το στοιχείο Daniell παρήγαγε πιο σταθερό ρεύμα από τις προηγούμενες μπαταρίες που είχαν κατασκευασθεί.

                                                 

1839

WilliamRobertGrove1
 
 
Τρία χρόνια αργότερα, το 1839, ο σερ William Grove, Βρετανός δικαστής με σημαντική συνεισφορά στην επιστήμη, δημοσίευσε την περιγραφή μιας συστοιχίας (μπαταρίας) με χρήση ηλεκτροδίων από λευκόχρυσο, τοποθετημένων σε σωλήνες ανεστραμμένους μέσα σε διάλυμα θειικού οξέος και ύδατος. Όταν ηλεκτρικό ρεύμα περνούσε μέσα από τη συσκευή, το νερό διασπώνταν στα συστατικά του (υδρογόνο και οξυγόνο), τα οποία και συγκεντρώνονταν χωριστά στους δύο σωλήνες. Από αυτή τη «φορτισμένη» μπαταρία μπορούσε να παραληφθεί υπολογίσιμο ρεύμα και σχεδόν διπλάσια τάση από αυτή που παρήγαγε το στοιχείο Daniell. Επίσης, ήταν το πρώτο στοιχείο καυσίμου στο οποίο τα αντιδρώντα συστατικά, υδρογόνο και οξυγόνο, δεν περικλείονταν στα ηλεκτρόδια. Χάρη στα παραπάνω χαρακτηριστικά, το στοιχείο Grove έγινε για αρκετό καιρό ο «αγαπημένος» συσσωρευτής του αμερικανικού τηλεγραφικού δικτύου. Ωστόσο, όταν λειτουργούσε, εξέπεμπε δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις μονοξειδίου του αζώτου, η τάση έπεφτε δραστικά με τη μείωση της φόρτισης του συσσωρευτή, ενώ είχε και υψηλό κόστος κατασκευής, λόγω του λευκόχρυσου. Έτσι, με την αύξηση της πολυπλοκότητας του τηλεγραφικού δικτύου, το στοιχείο Grove αντικαταστάθηκε.

 

1841

Alexander Bain 1841

 

1859

GastonPlante1

 

Ο Gaston Plante κατασκευάζει την πρώτη επαναφορτιζόμενη μπαταρία, στο εργαστήριό του στο Παρίσι. Αποτελείτο από μία σειρά γυάλινων δοχείων, που περιείχαν θειικό οξύ και πλάκες μολύβδου. Ζύγιζε 35 κιλά, είχε όγκο μερικών κυβικών μέτρων και παρείχε τάση 4,5V. Αρκετά βαριά, υγρή και επικίνδυνη για να είναι φορητή! 

 

1866

Leclanché3

 

Ο Γάλλος χημικός Georges Leclanche γεννημένος στην Parmain της Γαλλίας το 1839, ξεκίνησε την καριέρα του ως ηλεκτρολόγος μηχανικός το 1860. Την εποχή εκείνη χρησιμοποιήθηκαν σε πειραματικό στάδιο, αρκετές ποικιλίες μπαταριών, αλλά όλες προέρχονταν από την εφεύρεση του Alessandro Volta το 1800. Σχεδίασε ένα «υγρό» στοιχείο, τον προάγγελο του «ξηρού» στοιχείου ή της μπαταρίας φακών το οποίο και παραμένει ένα από τα πλέον χρησιμοποιούμενα μη επαναφορτιζόμενα στοιχεία. Η μπαταρία του Leclanché, που ονομάζεται επίσης μπαταρία ψευδαργύρου-άνθρακα, περιείχε ένα διαφορετικό είδος κυψελών από τους προκατόχους της. Αντί του μολύβδου, χρησιμοποίησε ψευδάργυρο και μίγμα διοξειδίου του άνθρακα-διοξειδίου του μαγγανίου για τα ηλεκτρόδια του. Αντικατέστησε επίσης το θειικό οξύ που είχε χρησιμοποιηθεί ως ηλεκτρολύτης με χλωριούχο αμμώνιο. Αυτές οι αλλαγές καθιστούσαν το στοιχείο του, λιγότερο τοξικό και ελαφρύτερο από το μοντέλο του Planté. Η μπαταρία παρήγαγε ηλεκτρική ενέργεια καθώς η άνοδος ψευδαργύρου άρχισε να χάνει τα ηλεκτρόνια σε μια χημική διαδικασία που ονομάζεται οξείδωση. Εάν η μπαταρία συνδεθεί με ένα εξωτερικό κύκλωμα, το ηλεκτρικό φορτίο που δημιουργείται από αυτά τα περίσσεια ηλεκτρονίων θα διεξάγεται από τον ηλεκτρολύτη προς την κάθοδο διοξειδίου του άνθρακα-μαγγανίου. Από εκεί, τα ηλεκτρόνια μεταφέρθηκαν εξωτερικά, ενεργοποιώντας οποιαδήποτε συσκευή συνδεόταν με την μπαταρία. 

 

Leclanche Cell

 

Το 1867, μόλις ένα χρόνο μετά την κατοχύρωση με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του στοιχείου Leclanche, ο μηχανικός εγκατέλειψε τη δουλειά του για να αφιερωθεί στην παραγωγή της μπαταρίας. Οι προσπάθειές του καρποφόρησαν, καθώς το σχέδιο υιοθετήθηκε από την τηλεγραφική υπηρεσία του Βελγίου το επόμενο έτος και ο Leclanche άνοιξε ένα εργοστάσιο για να καλύψει την αυξανόμενη ζήτηση για την εφεύρεσή του.

                        

1880

Ο Camille Alphonse Faure (21 Μαΐου 1840 - 14 Σεπτεμβρίου 1898) ήταν ένας γάλλος χημικός μηχανικός ο οποίος το 1881 βελτίωσε σημαντικά το σχεδιασμό της μπαταρίας μολύβδου-οξέος, που εφευρέθηκε από τον Gaston Planté το 1859. Οι βελτιώσεις του Faure αύξησαν σημαντικά την ικανότητα τέτοιων μπαταριών και οδήγησαν απευθείας στην κατασκευή τους σε βιομηχανική κλίμακα.

 

Camille Alphonse Faure

 

Γεννήθηκε στο Vizille και εκπαιδεύτηκε στην Ecole des Arts et Métiers στο Αιξ. Από το 1874 μέχρι το 1880, εργάστηκε ως χημικός στο νέο εργοστάσιο της εταιρίας Cotton Powder Company στο Uplees, Faversham, Kent, στην Αγγλία. Ενώ εκεί, ο ίδιος και ο διευθυντής εργοστασίου, George Trench, έβγαλαν διπλώματα ευρεσιτεχνίας για το Tonite (μία νέα εκρηκτική ύλη) το 1874 και έναν βελτιωμένο πυροκροτητή δυναμίτη το 1878. Το 1880, ο Faure κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μια μέθοδο επικάλυψης πλακών μολύβδου με μια πάστα από οξείδια μολύβδου, θειικό οξύ και νερό, τα οποία στη συνέχεια σκληρύνθηκαν με ελαφρά θέρμανση σε υγρή ατμόσφαιρα. Η διαδικασία σκλήρυνσης προκάλεσε την αλλαγή της πάστας σε ένα μίγμα θειικών μολύβδου που προσκολλήθηκε στην πλάκα μολύβδου. Κατά τη διάρκεια της φόρτισης η σκληρυμένη πάστα μετατράπηκε σε ηλεκτροχημικά ενεργό υλικό (ενεργός μάζα) και έδωσε σημαντική αύξηση της χωρητικότητας σε σύγκριση με την μπαταρία του Planté. Αυτό ήταν ένα σημαντικό βήμα που οδήγησε στη βιομηχανική κατασκευή μπαταριών μολύβδου-οξέος, όπως τώρα χρησιμοποιείται για την εκκίνηση των αυτοκινήτων. Αυτή ακριβώς η μέθοδος χρησιμοποιείται έως και σήμερα στίς μπαταρίες αυτοκινήτων, με βελτιώσεις κυρίως της σύνθεσης του οξειδίου και της κατασκευαστικής δομής των πλακών για μεγαλύτερη μηχανική αντοχή και καλύτερη ροή του ρεύματος. Προς το τέλος της ζωής του, απονεμήθηκαν στον Faure πρόσθετα διπλώματα ευρεσιτεχνίας, μεταξύ των οποίων για την κατασκευή κραμάτων αλουμινίου και για βελτιώσεις στους κινητήρες θερμού αέρα και στους μηχανισμούς διεύθυνσης των μηχανοκίνητων οχημάτων.  

 

1881

Κατασκευή σκελετού πλάκας από μείγμα μολύβδου-αντιμονίου (8%-12%) γιά να βελτιωθεί η μηχανική αντοχή. Αυτό όμως είχε σαν αποτέλεσμα την έκλυση μεγαλύτερων ποσοτήτων υδρογόνου (πού αυξάνονταν όσο περισσότερο χρονικό διάστημα λειτουργούσε η μπαταρία) και κατά συνέπεια μεγαλύτερη ανάγκη συντήρησης της στάθμης του ηλεκτρολύτη με συμπλήρωμα νερού.

1886 

CarlGassner 001
 
 
Το διοξείδιο του μαγγανίου (κάθοδος) βυθιζόταν σε αυτή τη μάζα και στη συνέχεια και τα δύο μαζί σφραγίζονταν σε ένα κέλυφος ψευδαργύρου, το οποίο λειτουργούσε ως άνοδος. Αντίθετα με τα προηγούμενα υγρά στοιχεία, το στοιχείο του Gassner ήταν περισσότερο ανθεκτικό, δεν απαιτούσε ιδιαίτερη συντήρηση, δεν χυνόταν και μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με οποιονδήποτε προσανατολισμό. Παρήγαγε δυναμικό 1.5 V. Η πρώτη μαζική παραγωγή του στοιχείου έγινε το 1896 από τη National Carbon Company, η οποία βελτίωσε το στοιχείο του Gassner, αντικαθιστώντας το γύψο με χαρτόνι τυλιγμένο σε σπείρα, μία καινοτομία που άφηνε περισσότερο χώρο για την κάθοδο και διευκόλυνε στην κατασκευή του. Η μπαταρία Columbia ήταν η πρώτη εύχρηστη μπαταρία, που έκανε τις φορητές ηλεκτρονικές συσκευές περισσότερο πρακτικές. Ο συσσωρευτής ψευδαργύρου-άνθρακα, όπως ονομάζεται, συνεχίζει να κατασκευάζεται και σήμερα.
 
 
1886
 
Tudor0
 
Το ίδιο έτος ο Henri Owen Tudor (30 Σεπτεμβρίου 1859 - 31 Μαΐου 1928), κατασκευάζει τις πρώτες μπαταρίες μολύβδου-οξέως με βιομηχανική παραγωγή. Ο Henri Tudor  ήταν Λουξεμβούργος μηχανικός, εφευρέτης και βιομήχανος. Ο Henri αποφοίτησε από την Ecole Polytechnique στο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών, όπου έλαβε το δίπλωμα πολιτικού μηχανικού σε ηλικία 24 ετών. Ιδρυσε εργοστάσιο στο Rosport για την κατασκευή μπαταριών. Ωστόσο, το κόστος κατασκευής του προϊόντος στο Λουξεμβούργο, το οποίο δεν είχε βιομηχανία μολύβδου και μικρή εγχώρια ζήτηση, ανάγκασε τον Tudor να επεκτείνει την παραγωγή του στο εξωτερικό, ιδίως στο Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
 
Tudor10
 
Ο Tudor πέθανε το 1928, σε ηλικία 68 ετών, από δηλητηρίαση με μόλυβδο. Την εποχή του θανάτου του, 25.000 άνθρωποι εργάζονταν στην κατασκευή μπαταριών Tudor. Το 1891 παντρεύτηκε τη Marie-Madeleine Pescatore, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: την Anne, την Marie-Antoinette και τον John. Το σπίτι της οικογένειας, το οποίο έκτισε κοντά στο Irminenhof, καλείται από τους κατοίκους του Rosport "d'neit Schlass" λόγω του μεγέθους του και του αγγλικού του στιλ. Το 1894, στην παγκόσμια έκθεση στη Λυών, ο Henri Tudor, σε συνεργασία με την Lombard-Gérin, παρουσίασε έναν ηλεκτρικό σταθμό που ήταν κατασκευασμένος με συνδυασμό δυναμό και μπαταρίας και τροφοδοτούσε 500 λαμπτήρες των 10 κεριών (150Α στα 115V) για τέσσερεις ώρες.
 
tudor1
 
 
Ένας κινητήρας αερίου οδηγούσε το δυναμό, το οποίο τροφοδοτούσε με ηλεκτρική ενέργεια την μπαταρία Tudor και το δίκτυο. Εάν το δυναμό δεν έβγαζε αρκετό ρεύμα για να καλύψει τη ζήτηση, η μπαταρία Tudor ενεργοποιείτο αυτόματα. Εάν πάλι, η ζήτηση έπεφτε, ο κινητήρας αερίου μπορούσε να απενεργοποιηθεί και η μπαταρία παρείχε πολύ μικρό ρεύμα ή η γεννήτρια τροφοδοτούσε την παροχή ρεύματος. Το σύστημα αυτό, ωστόσο, είχε ένα μειονέκτημα: αν και σπανίως απαιτείτο, οι επισκευές της μπαταρίας απαιτούσαν εργασίες συγκόλλησης και επομένως ήταν δύσκολο να συντηρηθεί. Το 1987, ιδρύθηκε στο Λουξεμβούργο το CRP Henri Tudor (Δημόσιο Κέντρο Ερευνών Henri Tudor) που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Henri Owen Tudor για την αφοσίωσή του στην έρευνα και την καινοτομία. Τον Μάιο του 2009 άνοιξε το μουσείο Tudor με εκθέματα σχετικά με την εξέλιξη του συσσωρευτή μολύβδου-οξέως στο Κάστρο Rosport, όπου ζούσε ο Tudor. 

                         

1896

 

evereadybattery0

 

Ο Akiba Horowitz (15 Απριλίου 1856 - 12 Μαρτίου 1928), ρώσος μετανάστης που άλλαξε το όνομά του σε Conrad Hubert όταν ήρθε στην Αμερική, κατείχε ένα κατάστημα πούρων και αργότερα ένα εστιατόριο, μία πανσιόν και τελικά ένα κατάστημα καινοτομίας. Στο νεωτεριστικό κατάστημα, το προϊόν με τις καλύτερες πωλήσεις του ήταν μια μπαταρία που τροφοδοτούσε μια γραβάτα που αναβόσβηνε. Το 1886, ιδρύθηκε η Εθνική Εταιρεία Carbon, από τον W. H. Lawrence της εταιρείας Brush Electric Company. Το 1898 η National Carbon Company παρουσίασε την πρώτη ηλεκτρική μπαταρία D κυψελών, σχεδιασμένη ειδικά για χρήση σε φακό. Η μπαταρία Columbia, μια μπαταρία ξηρού στοιχείου που κατασκευάστηκε από την National Carbon Company, έγινε η πρώτη εμπορικά διαθέσιμη μπαταρία που πωλήθηκε στις Η.Π.Α. Η εταιρεία National Carbon Company αργότερα έγινε Eveready Battery Company, γνωστή σήμερα ως Energizer.

 

Evereadybattery1

 

Ο Conrad Hubert γνωστός ως ο ιδρυτής της εταιρείας Eveready Battery Company, εφηύρε τον ηλεκτρικό πυρσό χειρός, ή φακό, δηλαδή ένα σκληρό χάλκινο ανακλαστήρα μέσα σε χάρτινο σωλήνα, μια μπαταρία ξηρού στοιχείου και μια λυχνία. Οι φακοί που παρουσιάσθηκαν το 1898 από την εταιρεία του Conrad Hubert, που θα ονομαζόταν αργότερα Eveready, ήταν οι πιο αξιόπιστοι, καθιστώντας την εταιρεία Eveready το κορυφαίο όνομα σε φακούς. Οι πρώτοι φακοί του Hubert ήταν χειροποίητοι από ακατέργαστο χαρτί και σωλήνες από φυτικές ίνες, με λαμπτήρα και ακατέργαστο ανακλαστήρα ορείχαλκου. Ο Hubert συναρμολόγησε αρκετούς σωληνωτούς φακούς και όταν τους έδωσε στους αστυνομικούς της Νέας Υόρκης άρχισε να λαμβάνει ευνοϊκά σχόλια από αυτούς. Το 1905 ο Hubert έλαβε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας των ΗΠΑ, με αριθμό 737107 που εκδόθηκε στις 26 Αυγούστου, για έναν φακό με διακόπτη on / off στο γνωστό κυλινδρικό περίβλημα που περιείχε λαμπτήρα και μπαταρίες.

 

Evereadybattery2

 

Το 1906, η National Carbon Company, η οποία είχε προμηθεύσει την Eveready με υλικά για τους φακούς, αγόρασε το 50% της εταιρείας για $ 200.000. Ο Hubert παρέμεινε πρόεδρος και υπήρξε μικρή αλλαγή στις γενικές πολιτικές της εταιρείας που μετονομάσθηκε σε "The American Ever Ready Company" και η εμπορική ονομασία σε Eveready. Όταν πέθανε το 1928, ο Hubert άφησε το ένα τέταρτο της περιουσίας του σε συγγενείς και τα υπόλοιπα τρία τέταρτα σε φιλανθρωπικούς σκοπούς, αφήνοντας στον εκτελεστή του να διορίσει τρεις εξέχοντες Αμερικανούς για να επιβλέπουν τη διάθεση των περιουσιακών του στοιχείων αξίας 6 εκατομμυρίων δολαρίων.

          

1899

Waldemar Jungner
 
 
Διατέθηκε στην αγορά για πρώτη φορά στη Σουηδία το 1910, ενώ στην Αμερική έφτασε πολύ αργότερα, το 1946. Τα πρώτα μοντέλα της μπαταρίας νικελίου-καδμίου, ήταν ανθεκτικά και είχαν σημαντικά καλύτερη πυκνότητα ενέργειας από τις προηγούμενες μπαταρίες που είχαν κατασκευασθεί, όμως εξαιτίας του υψηλού κόστους των υλικών συγκριτικά με το ξηρό στοιχείο και το στοιχείο μολύβδου-οξέος, περιορίσθηκε η χρήση τους. Ο Waldemar άρχισε να σκέφτεται για τον συσσωρευτή του το 1890 ενώ βρισκόταν σε τρένο στην Ουψάλα. Η αμαξοστοιχία πέρασε και άρχισε να "σκέφτεται ακούσια όλη την ενέργεια που δαπανήθηκε χωρίς κέρδος. Δεν θα ήταν δυνατόν να κατασκευαστεί μια ελαφριά και μεταφερόμενη δεξαμενή ενέργειας, η οποία μετά από φόρτiση σε έναν καταρράκτη θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να προωθήσει μια αμαξοστοιχία; "Ο μόνος συσσωρευτής που υπήρχε εκείνη την εποχή ήταν ο συσσωρευτής μολύβδου. Ήθελε να κατασκευάσει έναν συσσωρευτή με έναν αμετάβλητο βασικό ηλεκτρολύτη. Αυτό σημαίνει ότι ο ηλεκτρολύτης θα χρειαζόταν μόνο για τη απόδωση του ηλεκτρικού ρεύματος. Δεν θα συμμετείχε στη χημική αντίδραση που προκάλεσε το ρεύμα και θα καταναλωνόταν με τον ίδιο τρόπο όπως στον συσσωρευτή μολύβδου. Ο Waldemar πειραματίστηκε επίσης με διάφορα άλλα μέταλλα που είχαν καλύτερες ιδιότητες από το μόλυβδο. Ο στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένας συσσωρευτής που ήταν βιώσιμος και λειτουργούσε ακόμη και κάτω από ακραίες συνθήκες.
 
 
NIFE 1928
 
 
Ο πρώτος συσσωρευτής εργασίας Waldemar Jungner ήταν μια μπαταρία αργύρου-καδμίου. Ένα αυτοκίνητο εξοπλισμένο με μια τέτοια μπαταρία δοκιμάστηκε στη Στοκχόλμη το 1900. Το αυτοκίνητο ταξίδεψε σχεδόν 150 χιλιόμετρα χωρίς να χρειαστεί η φόρτιση της μπαταρίας. Αλλά ο Waldemar πίστευε ότι το ασήμι και το κάδμιο ήταν πολύ ακριβά και τα αντικατέστησε με νικέλιο και σίδηρο. Το 1899, του απονεμήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την εφεύρεσή του και το 1900 ίδρυσε την εταιρεία Ackumulator Aktiebolaget Jungner. Δύο χρόνια μετά τον Waldemar Jungner, ο διάσημος εφευρέτης Thomas Edison κατοχύρωσε ένα συσσωρευτή νικελίου-σιδήρου. Ο Jungner κατέληξε σε μια μακρά διαφωνία με τον Thomas Edison. Ομως ο Edison είχε μεγάλους οικονομικούς πόρους και κέρδισε. Η αμφισβήτηση των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και ο ανταγωνισμός οδήγησαν σε οικονομικές δυσκολίες για την Jungner Ackumulator. Η κρίση επιδεινώθηκε όταν το εργοστάσιο κάηκε το 1905. Ο Waldemar κυκλοφόρησε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του συσσωρευτή σε άλλους κατασκευαστές και άρχισε να αφιερώνει το χρόνο του σε άλλα έργα. Μεταξύ άλλων, εφηύρε μία μέθοδο για ταυτόχρονη παραγωγή τσιμέντου και οξειδίου του καλίου. Ο Waldemar Jungner εξελέγη επίτιμο μέλος στη Βασιλική Σχολή Τεχνικών Επιστημών της Σουηδίας το 1922 και δύο χρόνια αργότερα έλαβε το μετάλλιο Oscar Carlson της Σουηδικής Χημικής Εταιρείας. Ο Waldemar Jungner πέθανε το 1924 από πνευμονία όταν ήταν μόλις 55 ετών. Σήμερα η εταιρεία Waldemar, ονομάζεται Saft AB και κατασκευάζει μπαταρίες νικελίου-καδμίου κορυφαίας ποιότητας.
 
 
saft
 
 
Αυτές οι μπαταρίες είναι πολύ ανθεκτικές αλλά έχουν χαμηλή χωρητικότητα. Ως εκ τούτου χρησιμοποιούνται κυρίως ως πηγές εφεδρικής ισχύος ή σε θέσεις με ακραίες θερμοκρασίες. To 1928, στην τραγική αποστολή διάσωσης του Umberto Nobile και των συντρόφων του στο Βόρειο Πόλο, ρίχτηκαν από αεροπλάνο αρκετοί συσσωρευτές σε μια προσπάθεια να λειτουργήσει το ραδιόφωνο της αποστολής. Ο συσσωρευτής νικελίου-σιδήρου Waldemar Jungner ήταν ο μόνος που δούλεψε σε τόσο μεγάλο ψύχος. Επίσης κατά την διάρκεια των διαστημικών αποστολών στη δεκαετία του 1960 και του 1970 ήταν η συνηθισμένη μπαταρία των αποστολών.
 

1900

Ο Thomas Edison κατασκεύασε την πρώτη μπαταρία ξηρού τύπου. Σήμερα, έναν αιώνα μετά, οι μπαταρίες ζυγίζουν ελάχιστα γραμμάρια και έχουν πάχος λίγων χιλιοστών. Η δουλειά της μπαταρίας είναι μία και μοναδική. Να παρέχει ενέργεια.                                              0000 Thomas A Edison Alkaline 1900 d

1901

Τοποθετούνται οι πρώτες μπαταρίες σε ηλεκτρικό αυτοκίνητο από την BAKER ELECTRIC CARS. Το επόμενο έτος, έγινε έκρηξη στην παραγωγή ηλεκτρικών αυτοκινήτων και των μπαταριών τους. Εως και το 1920, παρήχθησαν και κυκλοφόρησαν περισσότερες από 30 μάρκες ηλεκτρικών αυτοκινήτων.

 

1912

Η εταιρεία Chevrolet τοποθέτησε για πρώτη φορά σε αυτοκίνητο, μπαταρία μολύβδου, για την εκκίνηση του με χρήση μίζας.

 

1914

Τοποθετείται η πρώτη μπαταρία εκκίνησης σε αυτοκίνητο.

 

1918

hudson super six 1918

                                   
1930

ΟΙ EU. B. Thomas καί W. Haring στά εργαστήρια της Bell Labs κατασκευάζουν μπαταρία με σκελετό πλάκας από μείγμα μολύβδου - ασβεστίου (περιεκτικότητα ασβεστίου 0,04-0,11% και αντιμονίου μειωμένη στο 4-6%, αμελητέα αυτοεκφόρτιση καί ελάχιστη ανάγκη συντήρησης) πού το 1935 χρησιμοποιείται σάν μπαταρία υποστήριξης (standby) στό αμερικάνικο τηλεφωνικό δύκτιο.                                                    

1932

Νέες βελτιώσεις δεν παρουσιάστηκαν μέχρι το 1932, όταν ο Shlecht και ο Ackermann κατάφεραν να αυξήσουν το ρεύμα φορτίου και τη διάρκεια ζωής των μπαταριών νικελίου-καδμίουεπινοώντας την πορώδη πλάκα του πόλου της μπαταρίας.
 

1934

Στην Ευρώπη προωθείται η κατασκευή πλάκας από μείγμα μολύβδου - σεληνίου (περιεκτικότητα αντιμονίου μειωμένη στό 1-2% λόγω αυξημένης μηχανικής αντοχής, καλύτερη αγωγιμότητα και μεγαλύτερο μέσο όρο ζωής σε σχέση με την πλάκα μολύβδου - ασβεστίου).  Αυτές οι βελτιώσεις στά μεταλικά κράμματα έδωσαν μεγαλύτερη αντοχή στόν σκελετό τών πλακών με αποτέλεσμα να μπορούν να έχουν μεγαλύτερο   πάχος και να υποστηρίζουν μεγαλύτερη ποσότητα οξειδίου (πάστας). Συνεπώς αυξάνονται τόσο ο μέσος όρος ζωής τους όσο καί οι ηλεκτροχημικές τους επιδόσεις καί ικανότητα βαθειάς εκφόρτισης ευθέως ανάλογη με το πάχος. Οι μπαταρίες μολύβδου-ασβεστίου έχουν φθηνότερο κόστος κατασκευής, μικρότερο ποσοστό αυτοεκφόρτισης, λιγότερη ανάγκη συντήρησης και προτιμώνται από τους κατασκευαστές έως και σήμερα. Υστερούν όμως ως πρός την αγωγιμότητα, μηχανική αντοχή και ανθεκτικότητα στην θειίκωση σέ σχέση με τίς μπαταρίες κράματος μολύβδου-σεληνίου. Οι μπαταρίες αντιμονίου χρησιμοποιούνται ακόμη καί σήμερα, αποκλειστικά   γιά εφαρμογές εκκίνησης στά αυτοκίνητα. Κατασκευάζεται την ίδια χρονιά η πρώτη μπαταρία με ηλεκτρολύτη τύπου Gel, από τον Fabrik Sonneberg.

1947

Εμφανίστηκε η μπαταρία νικελίου-καδμίου όπως την ξέρουμε σήμερα, όταν ο George Neumann κατάφερε το αεροστεγές κλείσιμο του στοιχείου της μπαταρίας. Για πολλά χρόνια η μπαταρία νικελίου-καδμίου ήταν η μόνη επαναφορτιζόμενη μπαταρία για φορητές εφαρμογές.

1950

Βιομηχανοποιημένη παραγωγή μπαταριών βαθειάς εκφόρτισης (Deep Cycle) γιά αντίστοιχες εφαρμογές. Την ίδια χρονιά παράγεται και η πρώτη δωδεκάβολτη (12 volt) μπαταρία για να ικανοποιήσει τις αυξημένες ενεργειακές ανάγκες των αυτοκινήτων. Τα πρώτα εργοστάσια αυτοκινήτων που υιοθέτησαν τα 12 volt ήταν η Cadillac, η Oldsmobile και η Buick. Επίσης την ίδια χρονιά παράγεται η μπαταρία μεγέθους D για τον πρώτο φακό χειρός.

 

1955

Οι πρώτες μικρές μπαταρίες για ακουστικά βαρηκοΐας.


1956

Η πρώτη μπαταρία 9Volt, η οποία χρησιμοποιείται συνήθως στους σημερινούς ανιχνευτές καπνού.


1957

Ο γερμανός Otto Jache που εργαζόταν γιά τον κατασκευαστή μπαταριών Accumulatorenfabrik Sonnenschein GmbH τελειοποιεί την μπαταρία GEL. Ετσι η Sonnenschien ξεκινά την βιομηχανική παραγωγή δίβολτων στοιχείων καί μονομπλόκ μπαταριών. Το ίδιο έτος παράγεται η πρώτη εμπορική μπαταρία για ρολόγια.

 
1959

Οι πρώτες εμπορικά βιώσιμες κυλινδρικές αλκαλικές μπαταρίες, φέρνουν την επανάσταση στη φορητή ενέργεια. Στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Ινστιτούτου Smithsonian, μπορείτε να δείτε το πρώτο αρχέτυπο αλκαλικό στοιχείο, το οποίο κατασκεύασε με το χέρι ο επιστήμονας της Energizer, ο Lewis Frederick Urry.


1960

Οι πρώτες μικρές μπαταρίες οξειδίου του αργύρου για χρήση σε ακουστικά βαρηκοΐας και ρολόγια.


1969

Tο αμερικάνικο εργοστάσιο κατασκευής αυτοκινήτων Pontiac παρουσιάζει την ερμητικά κλειστή μπαταρία αυτοκινήτου DELCO (μολύβδου-ασβεστίου) με πόλους τύπου βίδας στην πρόσοψη και μηδενική συντήρηση. Αυτή η μπαταρία έγινε γνωστή ως FREEDOM.

                                           000 delco remy pontiac battery r89w energizer

1970

Κατασκευή της πρώτης ερμητικά κλειστής μπαταρίας αποροφημένου ηλεκτρολύτη τύπου AGM VRLA (Αbsorbed Glass Mat-Valve Regulated).

1980

Ο Αμερικανός χημικός John B. Goodenough χρησιμοποίησε το οξείδιο λιθίου-κοβαλτίου για το ηλεκτρόδιο της καθόδου των μπαταριών λιθίου (θετικό άκρο) και ο ερευνητής Rachid Yazami το γραφίτη για την άνοδο (αρνητικό άκρο).
1985
Μία ομάδα ερευνητών υπό τον Akira Yoshino κατασκευάζει το πρώτο πρότυπο της μπαταρίας ιόντων λιθίου (Li-ion), μία επαναφορτιζόμενη και
περισσότερο σταθερή εκδοχή της μπαταρίας λιθίου. 

1989

Η πρώτη εμπορικά διαθέσιμη αλκαλική μπαταρία AAAA. Το ίδιο έτος παρουσιάζεται και η πρώτη μπαταρία (NiMH) υδριδίου νικελίου μετάλλου


1991

Η πρώτη εμπορικά διαθέσιμη μπαταρία, χωρίς υδράργυρο, για ακουστικά βαρηκοΐας στον κόσμο είναι γεγονός. Επίσης η Sony εμπορευματοποίησε την πρώτη μπαταρία ιόντων λιθίου. Εκτός από την χρήση τους στα κινητά τηλέφωνα, στους φορητούς υπολογιστές, στις ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές και σε ιατρικές συσκευές, οι μπαταρίες ιόντων λιθίου χρησιμοποιούνται και στα ηλεκτρικά οχήματα. Οι περισσότερες ερευνητικές δραστηριότητες σήμερα σχετίζονται με τη βελτίωση των συσσωρευτών λιθίου.


1992

Η πρώτη μπαταρία λιθίου AA στον κόσμο. Είναι η μπαταρία με τη μεγαλύτερη διάρκεια για συσκευές υψηλής τεχνολογίας.


1997

κυκλοφόρησαν οι συσσωρευτές ιόντων λιθίου με ηλεκτρολύτες από πολυμερή. Αυτές οι μπαταρίες έχουν τους ηλεκτρολύτες τους σε ένα στερεό σύνθετο πολυμερές αντί σε ένα υγρό διαλύτη και τα ηλεκτρόδια με τους διαχωριστές σε ελάσματα μεταξύ τους. Αυτές οι διαφορές επιτρέπουν τους συσσωρευτές να «εγκλωβίζονται» μέσα σε ένα σταθερό περιτύλιγμα αντί μέσα σε ένα άκαμπτο μεταλλικό περίβλημα,πράγμα που σημαίνει ότι οι εν λόγω συσσωρευτές μπορούν να είναι ειδικά διαμορφωμένοι για να τοποθετηθούν σε μια συγκεκριμένη συσκευή. Επίσης, έχουν υψηλότερη ενεργειακή πυκνότητα συγκριτικά με τις απλές μπαταρίες ιόντων λιθίου. Αυτά τα πλεονεκτήματα, τις καθιστούν τις ιδανικές μπαταρίες για φορητές ηλεκτρονικές συσκευές, καθώς επιτρέπουν μεγαλύτερη ευελιξία και συμπαγή σχεδιασμό.


2000

Η πρώτη αλκαλική μπαταρία με τεχνολογία τιτανίου, εξαιρετική ισχύ και αξιοπιστία.


2003

Η πρώτη μπαταρία λιθίου AAΑ

2007

H Toshiba παρουσιάζει την πρώτη μπαταρία ιόντων Λιθίου γιά εφαρμογή στα αυτοκίνητα

2010

Η πρώτη βιομηχανοποιημένης παραγωγής μπαταρία αυτοκινήτου ιόντων Λιθίου για την Porsche 911 GT3 RS.

                                000 PORSCHE LITHIUM




Διαβάστηκε 918 φορές