Ιστορία της Μπαταρίας

Μπαταρία ή Συσσωρευτής (μπαταρία στά ιταλικά σημαίνει συστοιχία), πηγή και αποθήκη ηλεκτρικής ενέργειας.
 
 
1860 batteries

 

Η αυξημένη ανάγκη, για την ενεργειακή κάλυψη διαφόρων φορητών συσκευών, οδήγησαν τους ανθρώπους σε φορητές συσκευές αποθήκευσης ενέργειας με εφαρμογές στη μετακίνηση, την επικοινωνία αλλά και τη διασκέδαση. Η μπαταρία αποτελεί μία από τις περισσότερο διαδεδομένες πηγές καί αποθήκες ηλεκτρικής ενέργειας, που χρησιμοποιούν οι άνθρωποι στην καθημερινή τους ζωή. Είναι μία χημική πηγή ρεύματος, ικανή να αποθηκεύσει ηλεκτρική ενέργεια αφού τη μετατρέψει σε χημική και όταν χρειαστεί, να την αποδώσει σε ένα εξωτερικό κύκλωμα. Ορισμένα αρχαιολογικά ευρήματα, θέτουν την πρώτη κατασκευή μπαταρίας, μέχρι και 2.250 έτη πριν. Το 1938, ο Wilhelm Konig ανακάλυψε, στο Ιράκ, ένα πήλινο δοχείο, ύψους 13,50 cm, που περιείχε έναν χάλκινο κύλινδρο που περιέκλειε μια σιδερένια ράβδο και κατέληξε στο συμπέρασμα ότιεπρόκειτο για μια αρχαία μπαταρία. 
 
baghdadbattery4
 
 
Η κατασκευή αυτή, χρονολογείται περίπου στο διάστημα από το 250 π.Χ έως το 600 μ.Χ και είναι γνωστή ως μπαταρία της Βαγδάτης. Είχε δε χρησιμοποιηθεί, για την παραγωγή μικρής ποσότητας ηλεκτρισμού, με σκοπό την επιμετάλλωση. O Γερμανός αρχαιολόγος έφερε νέα δεδομένα για την γνώση ,και την χρήση του ηλεκτρισμού από τους αρχαίους λαούς. Ο Konig την εποχή εκείνη εργαζόταν στην Βαγδάτη σχεδιάζοντας το αποχετευτικό της δίκτυο και ανακάλυψε σε ανασκαφές κάποιου κτιρίου μαζί με άλλα αντικείμενα και ένα ξεχωριστό δοχείο. Μελετώντας το δοχείο, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν ότι περιείχε ένα χάλκινο κύλινδρο, επενδυμένο με πίσσα και στερεωμένο στο χείλος της οπής. Στο κέντρο της πίσσας, είχε μια μικρή σιδερένια ράβδο, πακτωμένη στο καπάκι. Αναλύσεις έδειξαν, ότι το περιεχόμενό του ήταν κάποιο οξειδωτικό διάλυμα, πιθανότατα κρασί ή ξύδι. Αυτό σημαίνει, ότι πιθανότατα στο βάζο υπήρχε ένα υγρό που αλληλεπιδρούσε με το μέταλλο και παρήγαγε ηλεκτρικό φορτίο.
 

baghdadbattery

 
 
 Επρόκειτο δηλαδή για μια μπαταρία!!! Το εκπληκτικότερο είναι ότι η αρχαία αυτή μπαταρία έδωσε μετρήσεις τάσης. Μετά από 2250 χρόνια, συνέχιζε να παράγει τάση των 0,8-2V, ενώ η παράλληλη σύνδεση και άλλων μπαταριών, θα μπορούσε να οδηγήσει και σε μεγαλύτερες τάσεις!!! Που χρησίμευε όμως; Το 1981 ο επιστήμονας Δρ.Αρν Έγκεμπρεχτ κατασκεύασε μια ολόιδια μπαταρία με αυτήν της Βαγδάτης και κατόρθωσε μέσα σε 2 μόνο ώρες να επιχρυσώσει ασημένια αντικείμενα. Μια εξήγηση λοιπόν που θα μπορούσε να δοθεί, θα ήταν ότι χρησίμευε για την επίστρωση και επιχρύσωση μετάλλων, με την μέθοδο της ηλεκτρόλυσης.
 
 
baghdadbattery20
 
 
Μια άλλη εξήγηση που πάει λίγο πιο μακριά θέλει τους Αιγυπτίους να είχαν κατορθώσει να κατασκευάσουν κάποιας μορφής λαμπτήρες και με την ενεργοποίησή τους από τέτοιες μπαταρίες κατόρθωσαν να ζωγραφίσουν τις σκοτεινές αίθουσες των πυραμίδων. Κάτι που μέχρι σήμερα παρέμενε μυστήριο. Σε πολλές Αιγυπτιακές τοιχογραφίες υπάρχουν απεικονίσεις ανθρώπων να κρατούν τέτοιους λαμπτήρες άλλα και διάφορες φωτεινές μπάλες στα χέρια τους. Τίποτα δεν είναι παράξενο και τίποτα δεν μπορεί να απορριφτεί. (Θα ήταν κέρδος λοιπόν, αν καταφέρουμε κάποια στιγμή να κατανοήσουμε τις γνώσεις των αρχαίων λαών, που αποδεδειγμένα πολλές φορές ήταν πολύ πιο προχωρημένες από τις δικές μας.
 
 

1660

Ο Otto von Guericke (1602-1686), δημιούργησε την πρώτη ηλεκτρική συσκευή, αποτελούμενη από μια μεγάλη σφαίρα θείου, που όταν την έτριβε και την περιέστρεφε, μαγνήτιζε φτερά και μικρά κομμάτια χαρτιού. Ο Guericke, κατάφερε να αποδείξει, ότι οι σπίθες που δημιουργούσε αυτή η συσκευή, ήταν ηλεκτρικού χαρακτήρα.

 

1744

Ο Ewald Georg von Kleist, ανέπτυξε το βάζο Leyden, μία συσκευή που αποθήκευε στατικό φορτίο σε ένα γυάλινο βάζο που ήταν επενδυμένο με μεταλλικό φύλλο στο εσωτερικό και στο εξωτερικό του μέρος. Πολλοί επιστήμονες, όπως ο Peter van Musschenbroek, καθηγητής στο Leiden της Ολλανδίας, θεωρούσαν τότε, ότι η ηλεκτρική ενέργεια έμοιαζε με ένα υγρό, το οποίο θα μπορούσε να φυλαχθεί μέσα σε ένα μπουκάλι. Δεν ήξεραν ότι τα δύο μεταλλικά φύλλα σχημάτιζαν έναν πυκνωτή. Όταν το βάζο Leyden, φορτώθηκε με υψηλή τάση και προσπάθησαν να αγγίξουν το εξωτερικό του μεταλλικό περίβλημα, δέχθηκαν ένα δυνατό σοκ από το ηλεκτρικό ρεύμα.

 

1749

BenjaminFranklin1

 

Χρησιμοποιείται ο όρος μπαταρία από τον Benjamin Franklin κατά την διάρκεια πειραμάτων του με ένα ζευγάρι πυκνωτών συνδεδεμένων μεταξύ τους. Οι πυκνωτές, είχαν τη μορφή γυάλινου πάνελ επικαλυμμένου με μέταλλο σε κάθε επιφάνεια, φορτίζονταν από μία γεννήτρια στατικού ηλεκτρισμού και εκφορτίζονταν αγγίζοντας το μέταλλο στο ηλεκτρόδιο τους. Οταν δε, συνδέθηκαν σε σειρά σχηματίζοντας μία συστοιχία (μπαταρία), έδωσαν ισχυρότερο ρεύμα εκφόρτισης. Αρχικά ο όρος μπαταρία, είχε το γενικό νόημα της ομάδας δύο ή περισσοτέρων όμοιων αντικειμένων που λειτουργούν μαζί, όπως ακριβώς συμβαίνει σε μια συστοιχία πυροβολικού (battery). O όρος χρησιμοποιήθηκε για βολταϊκές συστοιχίες και παρόμοιες συσκευές στις οποίες πολλά ηλεκτροχημικά στοιχεία συνδέονταν μεταξύ τους με τον τρόπο των πυκνωτών του ου Franklin. Σήμερα ακόμη και ένα μόνο ηλεκτροχημικό στοιχείο, π.χ. ένα ξηρό στοιχείο, καλείται συνήθως μπαταρία.

 

1771

LuigiGalvani2

 

Ένας Ιταλός ανατόμος, ο Λουίτζι Γκαλβάνι (Luigi Galvani 1737-1798), παρατήρησε τα εξής: Εκτελώντας ένα πείραμα με νεκρούς βατράχους, είδε ότι αν έφερνε σε επαφή τα νεύρα των μηρών με δύο διαφορετικά μέταλλα (π.χ. σίδηρο και χαλκό) ο μυς έκανε μία σύσπαση. Αυτή όμως είναι μία ιδιότητα μόνο των ζωντανών μυών. Ο Γκαλβάνι απέδωσε το φαινόμενο σε κάποιο είδος ηλεκτρισμού στο μυϊκό σύστημα, τον οποίο ονόμασε "ζωικό ηλεκτρισμό". Μάλιστα, δεν ήταν λίγοι αυτοί που πίστεψαν, πως είχε βρεθεί η λύση στο να επαναφέρουμε νεκρούς οργανισμούς στην ζωή. Πολλοί επιστήμονες, προσπαθούσαν να επαναφέρουν νεκρούς οργανισμούς στη ζωή, διοχετεύοντας τους ηλεκτρισμό. Από αυτά τα πειράματα εμπνευσμένη, η συγγραφέας Μαίρη Σέλεϋ έγραψε το βιβλίο της "Φρανκενστάιν".

 

AlessandroVolta3

 

Ο Alessandro Giuseppe Antonio Anastasio Volta (1745-1827) και ο Λουίτζι Γκαλβάνι, ήταν οι πρώτοι επιστήμονες που ασχολήθηκαν με την μετατροπή της χημικής ενέργειας σε ηλεκτρισμό. Αυτοί οι δύο πρωτοπόροι επιστήμονες, έμειναν στη ιστορία και προς τιμήν τους οι λέξεις όπως "γαλβανικό στοιχείο" και "βολτ", φέρουν τα ονόματά τους. Ο Αλεσάντρο Βόλτα, γεννήθηκε και σπούδασε στο Κόμο της Ιταλίας. Δεν μίλησε μέχρι την ηλικία των τεσσάρων ετών. Από την ηλικία των επτά ετών όμως, ήταν στο επίπεδο των άλλων παιδιών και άρχισε σύντομα να τα προσπερνά. Οι γονείς του, ο Filippo Volta και η Maria Maddalena Inzaghi, τον έστειλαν σε χριστιανικό σχολείο, με σκοπό να γίνει δικηγόρος. Το 1774, έγινε καθηγητής της φυσικής στο γυμνάσιο του Κόμο. Ο Βόλτα, γνωρίζοντας τα πειράματα του Γκαλβάνι, σκέφτηκε ότι οι συσπάσεις του βατράχου, ίσως οφείλονταν περισσότερο στα «υγρά» στο σώμα του βατράχου και στα διαφορετικά μέταλλα που εισχωρούσαν στο μηρό του.

 

AlessandroVolta4

 

Ύστερα από μια σειρά πειραμάτων κατασκεύασε την πρώτη μπαταρία, από εναλλασσόμενες πλάκες ψευδαργύρου και χαλκού που είχαν ανάμεσά τους ύφασμα εμποτισμένο σε αλατόνερο. Η μπαταρία αυτή φαίνεται στην σχετική εικόνα . Το πάθος του ήταν πάντα η μελέτη της ηλεκτρικής ενέργειας και ενώ ακόμα ήταν νέος σπουδαστής έγραψε και ένα ποίημα στα λατινικά για αυτήν την συναρπαστική νέα ανακάλυψη. Το πρώτο επιστημονικό έγγραφό του, είχε τον τίτλο "De vi attractiva ignis electrici ac phaenomenis inde pendentibus". Πολύ νέος δημοσίευσε την πρώτη του πραγματεία πάνω στη «λουγδουνική λάγηνο», έναν νέο βελτιωμένο τύπο ηλεκτροσκοπίου. Το επίτευγμα αυτό του χάρισε τον τίτλο του καθηγητή φυσικής στη γενέτειρά του, το Κόμο, αλλά και τον τίτλο του επίτιμου μέλους της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου. Το 1798 κατασκεύασε την πρώτη του «βολταϊκή στήλη».

 

AlessandroVolta6

 

Αυτή η πρώτη μπαταρία αποτελείτο από μια στοίβα ζευγαρωμένων δίσκων χαλκού-ψευδαργύρου, οι οποίοι διαχωρίζονταν μεταξύ τους με χαρτονένιους δίσκους υγραμένους με διάλυμα άλατος ή οξέος. Η επόμενη επινόησή του το 1800 ήταν το «ηλεκτροφόρο», δηλαδή δύο μεταλλικές πλάκες, η μία από εβονίτη και η άλλη με μονωτική λαβή που αλληλοφορτίζονταν θετικά και αρνητικά. Εφηύρε δηλαδή μία πηγή ηλεκτρικής ενέργειας (την πρώτη μπαταρία). Κατ' ουσίαν αυτή ήταν η πρώτη μπαταρία. Ακολούθησαν οι ανακαλύψεις του ευδιόμετρου, του «ηλεκτρικού πιστολιού», της άσβηστης «λυχνίας υδρογόνου» και ως επακόλουθο η έδρα φυσικής στο πανεπιστήμιο της Παβίας.

 

AlessandroVolta11

 

Ο Βόλτα εισήγαγε τις έννοιες του δυναμικού (τάσης) και της ηλεκτρικής χωρητικότητας. Εφηύρε τη βολταική στήλη (ηλεκτρική μπαταρία), το ηλεκτρόμετρο και το ευδιόμετρο. Αργότερα μαζί με τους Λαβουαζιέ και Λαπλάς συμμετείχε σε πειράματα για τον ατμοσφαιρικό ηλεκτρισμό, ενώ με τον Γκαλβάνι πειραματίστηκε πάνω στον ζωικό ηλεκτρισμό. Διαμάχη, όμως, με τον τελευταίο οδήγησε τον Βόλτα σε πυρετώδεις προσωπικές μελέτες, που του έδωσαν το δικαίωμα το 1800 να ανακοινώσει τη σπουδαιότατη ανακάλυψη της πρώτης πηγής εναλλασόμενου ρεύματος, της περίφημης «βολταϊκής στήλης» με ηλεκτρόδια από χρυσό (+) και ψευδάργυρο (-) και ηλεκτρολύτη θειικό οξύ.

AlessandroVolta12

 

Ο Μέγας Ναπολέων για να τιμήσει τον Volta του απένειμε τον τίτλο του κόμη της Λομβαρδίας. Αργότερα, το 1881, η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα έδωσε προς τιμήν του το όνομα Volt (βολτ) στη μονάδα τάσης του ρεύματος. Προς τιμήν του έργου του, απεικονίζεται στο χαρτονόμισμα των 10.000 Ιταλικών λιρετών μαζί με ένα σχέδιο του βολταϊκού σωρού. Ο Βόλτα αποσύρθηκε το 1819 στο κτήμα του στο Καμνάγκο, μιας συνοικίας του Como στην Ιταλία, που τώρα ονομάζεται "Καμνάγκο Βόλτα" προς τιμήν του. Πέθανε εκεί στις 5 Μαρτίου 1827, αμέσως μετά τα 82α γενέθλιά του. Τα λείψανά του ενταφιάστηκαν σε εκείνη την περιοχή. Η κληρονομιά του Βόλτα εορτάζεται από το μνημείο του "Ναού" του Βόλτα που βρίσκεται στο δημόσιο κήπο δίπλα στη λίμνη Como. Υπάρχει επίσης εκεί ένα μουσείο το οποίο έχει δημιουργηθεί προς τιμήν του, στο οποίο υπάρχει ένα μέρος του εξοπλισμού που ο Βόλτα είχε χρησιμοποιήσει για τη διεξαγωγή πειραμάτων. Μετά την εφεύρεση του Βόλτα και μέχρι σήμερα η εξέλιξη στην τεχνολογία των μπαταριών ήταν σημαντική.

 
1800
 
HumphryDavy
 
Νέες ανακαλύψεις πραγματοποιήθηκαν όταν ο σερ Humphry Davy (1778-1829) κατασκεύασε μια τεράστια μπαταρία στο υπόγειο της Βασιλικής Εταιρείας του Λονδίνου. Συνέδεσε τη μπαταρία σε ηλεκτρόδια ξυλάνθρακα και παρήγαγε το πρώτο ηλεκτρικό φως. Όπως αναφέρθηκε από μάρτυρες, ήταν «το πιο εντυπωσιακό φως που είχαν δει ποτέ». Οι ανακαλύψεις του Davy βασίστηκαν κυρίως στην ηλεκτροχημεία. Ηταν ένας χημικός και εφευρέτης που έγινε γνωστός για την απομόνωση μιας σειράς ουσιών για πρώτη φορά, όπως το κάλιο και το νάτριο το 1807, το ασβέστιο, το στρόντιο, το βάριο, το μαγνήσιο και το βόριο το 1808, καθώς και την ανακάλυψη της στοιχειακής φύσης του χλωρίου και του ιωδίου. Επίσης, μελέτησε τις δυνάμεις που εμπλέκονται σε αυτούς τους διαχωρισμούς, επινοώντας το νέο πεδίο ηλεκτροχημείας. Η διάλεξη του Davy το 1806, σχετικά με ορισμένες χημικές ιδιότητες της ηλεκτρικής ενέργειας έδωσε ένα από τα καλύτερα απομνημονεύματα που έχει εμπλουτίσει ποτέ τη θεωρία της χημείας.Έχει επίσης εφεύρει τη λάμπα Davy και μια πολύ πρώιμη μορφή λαμπτήρα πυράκτωσης.
 
 
1801 
 
Ο Γάλλος επιστήμονας Gautherot, παρατήρησε ότι τα σύρματα που είχαν χρησιμοποιηθεί για πειράματα ηλεκτρολύσεως, παρήγαν τα ίδια μικρή ποσότητα δευτερεύοντος ρεύματος μετά την αποσύνδεση της κύριας μπαταρίας.
 
 
1802
WilliamCruikshank1
 
Ο χημικός William Cruickshank σχεδίασε την πρώτη ηλεκτρική μπαταρία για μαζική παραγωγή. Τοποθέτησε τετράγωνα φύλλα χαλκού, τα οποία συγκόλλησε στα  άκρα μεταξύ τους με φύλλα ψευδαργύρου ίσου μεγέθους. Αυτά τα φύλλα τοποθετήθηκαν μέσα σε ένα μακρύ ορθογώνιο ξύλινο κουτί το οποίο ήταν σφραγισμένο με τσιμέντο. Εσοχές μέσα στο κουτί κρατούσαν τις πλάκες χαλκού στη θέση τους. Το κουτί στη συνέχεια γέμιζε με έναν ηλεκτρολύτη άλμης ή με αραιωμένο οξύ. Ο συγκεκριμένος συσσωρευτής έλυνε το πρόβλημα της στήλης του Volta, στην οποία λόγω του βάρους των πλακών παρατηρούταν διαρροή ηλεκτρολύτη. Όσο το ξύλινο κουτί παρέμενε ανέπαφο, δεν υπήρχε κίνδυνος διαρροής. Επίσης, η μπαταρία του Cruickshank παρήγαγε περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια.
 
 

1836

JohnF.Daniellbattery2

 

Ο John F. Daniell, ένας Άγγλος χημικός, βελτίωσε την αποδοτικότητα του σχεδιασμού του Volta αναπτύσσοντας έναν τρόπο να αποφευχθούν τα προβλήματα διάβρωσης των μπαταριών του Volta. Ο John F. Daniell καθηγητής στο Βασιλικό Κολλέγιο του Λονδίνου, ανέπτυξε την κλασική μορφή του απλού, μη επαναφορτιζόμενου στοιχείου, δηλαδή ενός συσσωρευτή που δεν ήταν δυνατό να επαναφορτιστεί μετά την πρώτη του αποφόρτιση. Στο στοιχείο αυτό, γνωστό και ως στοιχείο Daniell, το αρνητικό ηλεκτρόδιο ή άνοδος, ήταν μια ράβδος από καθαρό ψευδάργυρο τοποθετημένη μέσα σε θειικό οξύ (ηλεκτρολύτης). Για προστασία του από το οξύ, ο ψευδάργυρος καλυπτόταν με στρώμα υδραργύρου. Το θετικό ηλεκτρόδιο ή κάθοδος, αποτελείτο από ένα χάλκινο κάνιστρο (δοχείο), που περιείχε θειικό οξύ κορεσμένο με θειούχο χαλκό. Το στοιχείο Daniell, παρήγαγε πιο σταθερό ρεύμα από τις προηγούμενες μπαταρίες που είχαν κατασκευασθεί.

                                                 

1837

Εκείνη τη χρονιά, εφευρέθηκε από τον Golding Bird (γιατρό και φυσικό που εργαζόταν στο νοσοκομείο Guy), μια άλλη παραλλαγή του στοιχείου του John F. Daniell. Ο Bird, χρησιμοποίησε ως πρόσθετο υλικό, σοβά από το φράγμα του Παρισιού, για να απομονώσει τα ηλεκτρόδια (αντί του υδράργυρου). Τα πειράματα του Bird με αυτό το στοιχείο, είχαν κάποια σημασία για την πρόοδο της ηλεκτρομεταλλουργίας.

 

1839

WilliamRobertGrove1
 
Ο σερ William Grove, Βρετανός δικαστής με σημαντική συνεισφορά στην επιστήμη, δημοσίευσε την περιγραφή μιας συστοιχίας (μπαταρίας) με χρήση ηλεκτροδίων από λευκόχρυσο, τοποθετημένων σε σωλήνες ανεστραμμένους μέσα σε διάλυμα θειικού οξέος και ύδατος. Όταν ηλεκτρικό ρεύμα περνούσε μέσα από τη συσκευή, το νερό διασπώνταν στα συστατικά του (υδρογόνο και οξυγόνο), τα οποία και συγκεντρώνονταν χωριστά στους δύο σωλήνες. Από αυτή τη «φορτισμένη» μπαταρία μπορούσε να παραληφθεί υπολογίσιμο ρεύμα και σχεδόν διπλάσια τάση από αυτή που παρήγαγε το στοιχείο Daniell. Επίσης, ήταν το πρώτο στοιχείο καυσίμου στο οποίο τα αντιδρώντα συστατικά, υδρογόνο και οξυγόνο, δεν περικλείονταν στα ηλεκτρόδια. Χάρη στα παραπάνω χαρακτηριστικά, το στοιχείο Grove έγινε για αρκετό καιρό ο «αγαπημένος» συσσωρευτής του αμερικανικού τηλεγραφικού δικτύου. Ωστόσο, όταν λειτουργούσε, εξέπεμπε δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις μονοξειδίου του αζώτου, η τάση έπεφτε δραστικά με τη μείωση της φόρτισης του συσσωρευτή, ενώ είχε και υψηλό κόστος κατασκευής, λόγω του λευκόχρυσου. Έτσι, με την αύξηση της πολυπλοκότητας του τηλεγραφικού δικτύου, το στοιχείο Grove αντικαταστάθηκε.

 

1841

Alexander Bain 1841

 

1842

1842 Poggendorff Cell

 

Ο γερμανός επιστήμονας Johann Christian Poggendorff, κατασκεύασε έναν συσσωρευτή που ονομάσθηκε στοιχείο Poggendorff. Στο στοιχείο του Poggendorff, που κάποτε ονομάστηκε Grenet Cell λόγω της έρευνας σε αυτό, του Eugene Grenet γύρω στο 1859, ο ηλεκτρολύτης ήταν αραιό θειικό οξύ, ο αποπολωτής ήταν χρωμικό οξύ και διαχωρίζονταν από ένα πορώδες πήλινο δοχείο που ήταν τοποθετημένο μέσα σε ένα γυάλινο δοχείο. Το θετικό ηλεκτρόδιο (κάθοδος) ήταν δύο πλάκες άνθρακα, με μία πλάκα ψευδαργύρου (αρνητική ή άνοδος) τοποθετημένη μεταξύ τους. Το στοιχείο αυτό, παρείχε τάση 1,9 βολτ και αποδείχθηκε δημοφιλές στους κύκλους των ερευνητών-πειραματιστών για πολλά χρόνια, λόγω της σχετικά υψηλής τάσης του, τη μεγαλύτερη ικανότητα παραγωγής συνεκτικού ρεύματος και την έλλειψη οποιουδήποτε καπνού. Ομως, η σχετική ευθραυστότητα του λεπτού περιβλήματος από γυαλί και η φθορά της πλάκας ψευδαργύρου όταν το κύτταρο δεν ήταν σε χρήση, το κατέστησαν δύσχρηστο. Το στοιχείο ήταν επίσης γνωστό ως «στοιχείο χρωμικού οξέος», αλλά κυρίως ως «διχρωμικό στοιχείο». Αυτό το τελευταίο όνομα προήλθε από την πρακτική της παραγωγής του χρωμικού οξέος με την προσθήκη θειικού οξέος σε διχρωμικό κάλιο, παρόλο που το ίδιο το στοιχείο δεν περιείχε διχρωμικό κάλιο. Αργότερα, το κστοιχείο Fuller αναπτύχθηκε από αυτό του Poggendorff. Αν και η χημεία ήταν βασικά η ίδια, τα δύο οξέα διαχωρίστηκαν και πάλι από ένα πορώδες δοχείο και ο ψευδάργυρος επεξεργάστηκε με υδράργυρο για να σχηματίσει ένα αμάλγαμα (επίχρησμα).

 

1859

GastonPlante1

 

Ο Gaston Plante κατασκευάζει την πρώτη επαναφορτιζόμενη μπαταρία, στο εργαστήριό του στο Παρίσι. Αποτελείτο από μία σειρά γυάλινων δοχείων, που περιείχαν θειικό οξύ και πλάκες μολύβδου. Ζύγιζε 35 κιλά, είχε όγκο μερικών κυβικών μέτρων και παρείχε τάση 4,5V. Αρκετά βαριά, υγρή και επικίνδυνη για να είναι φορητή! 

 

1860

1860 Callaud Gravity Cell

 

Ο γάλλος Callaud, παρουσίασε το στοιχείο βαρύτητας (gravity cell), μια ακόμη παραλλαγή του στοιχείου Daniell. Αυτή η απλούστερη έκδοση, χρησιμοποιούσε ένα πορώδες διαχωριστικό για την απομόνωση των ηλεκτροδίων, το οποίο μείωσε την εσωτερική αντίσταση του συστήματος και έτσι η μπαταρία έδωσε ισχυρότερο ρεύμα. Σύντομα, αυτή η κατασκευή, έγινε η μπαταρία επιλογής για τα αμερικανικά και βρετανικά τηλεγραφικά δίκτυα και χρησιμοποιήθηκε μέχρι τη δεκαετία του 1950. Το στοιχείο βαρύτητας, αποτελείτο από ένα γυάλινο βάζο, στο οποίο η χάλκινη κάθοδος τοποθετήθηκε στον πυθμένα του και η άνοδος από ψευδάργυρο αναρτήθηκε κάτω από το χείλος του. Γύρω από την κάθοδο, διασκορπίσθηκαν Κρύσταλλοι θειικού χαλκού και στη συνέχεια, το βάζο γέμιζε με αποσταγμένο νερό. Καθώς πραγματοποιείτο εκφόρτιση, σχηματιζόταν στην κορυφή και γύρω από την άνοδο, ένα στρώμα διαλύματος θειικού ψευδαργύρου. Αυτή η ανώτερη στιβάδα, διαχωριζόταν από την κάτω στιβάδα θειικού χαλκού, λόγω της χαμηλότερης πυκνότητάς της και της πολικότητας του στοιχείου. Η στιβάδα θειικού ψευδαργύρου ήταν διαφανής, σε αντίθεση με τη στιβάδα θειικού χαλκού, η οποία είχε βαθιά μπλε απόχρωση και έτσι επέτρεπε σε έναν τεχνικό να μετρά τη ζωή της μπαταρίας με μια ματιά. Αυτό όμως, σήμαινε ότι η μπαταρία μπορούσε να χρησιμοποιηθεί μόνο σε σταθερή θέση, αλλιώς οι ηλεκτρολύτες θα μπορούσαν να αναμειχθούν ή να χυθούν. Ένα άλλο μειονέκτημα ήταν ότι έπρεπε να εκφορίζεται συνεχώς με ένα ρεύμα κατανάλωσης για να διατηρηθούν τα δύο διαλύματα από την ανάμιξη με διάχυση, οπότε ήταν ακατάλληλη για διακοπτόμενη χρήση.

 

1866

Leclanché3

 

Ο Γάλλος χημικός Georges Leclanche γεννημένος στην Parmain της Γαλλίας το 1839, ξεκίνησε την καριέρα του ως ηλεκτρολόγος μηχανικός το 1860. Την εποχή εκείνη χρησιμοποιήθηκαν σε πειραματικό στάδιο, αρκετές ποικιλίες μπαταριών, αλλά όλες προέρχονταν από την εφεύρεση του Alessandro Volta το 1800. Σχεδίασε ένα «υγρό» στοιχείο, τον προάγγελο του «ξηρού» στοιχείου ή της μπαταρίας φακών το οποίο και παραμένει ένα από τα πλέον χρησιμοποιούμενα μη επαναφορτιζόμενα στοιχεία. Η μπαταρία του Leclanché, που ονομάζεται επίσης μπαταρία ψευδαργύρου-άνθρακα, περιείχε ένα διαφορετικό είδος κυψελών από τους προκατόχους της. Αντί του μολύβδου, χρησιμοποίησε ψευδάργυρο και μίγμα διοξειδίου του άνθρακα-διοξειδίου του μαγγανίου για τα ηλεκτρόδια του. Αντικατέστησε επίσης το θειικό οξύ που είχε χρησιμοποιηθεί ως ηλεκτρολύτης με χλωριούχο αμμώνιο. Αυτές οι αλλαγές καθιστούσαν το στοιχείο του, λιγότερο τοξικό και ελαφρύτερο από το μοντέλο του Planté. Η μπαταρία παρήγαγε ηλεκτρική ενέργεια καθώς η άνοδος ψευδαργύρου άρχισε να χάνει τα ηλεκτρόνια σε μια χημική διαδικασία που ονομάζεται οξείδωση. Εάν η μπαταρία συνδεθεί με ένα εξωτερικό κύκλωμα, το ηλεκτρικό φορτίο που δημιουργείται από αυτά τα περίσσεια ηλεκτρονίων θα διεξάγεται από τον ηλεκτρολύτη προς την κάθοδο διοξειδίου του άνθρακα-μαγγανίου. Από εκεί, τα ηλεκτρόνια μεταφέρθηκαν εξωτερικά, ενεργοποιώντας οποιαδήποτε συσκευή συνδεόταν με την μπαταρία. 

 

Leclanche Cell

 

1867

Μόλις ένα χρόνο μετά την κατοχύρωση με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του στοιχείου Leclanche, ο Georges Leclanche, εγκατέλειψε τη δουλειά του για να αφιερωθεί στην παραγωγή της μπαταρίας. Οι προσπάθειές του καρποφόρησαν, καθώς το σχέδιο υιοθετήθηκε από την τηλεγραφική υπηρεσία του Βελγίου το επόμενο έτος και ο Leclanche άνοιξε ένα εργοστάσιο για να καλύψει την αυξανόμενη ζήτηση για την εφεύρεσή του.

                        

1880

Ο Camille Alphonse Faure (21 Μαΐου 1840 - 14 Σεπτεμβρίου 1898) ήταν ένας γάλλος χημικός μηχανικός ο οποίος το 1881 βελτίωσε σημαντικά το σχεδιασμό της μπαταρίας μολύβδου-οξέος, που εφευρέθηκε από τον Gaston Planté το 1859. Οι βελτιώσεις του Faure αύξησαν σημαντικά την ικανότητα τέτοιων μπαταριών και οδήγησαν απευθείας στην κατασκευή τους σε βιομηχανική κλίμακα.

 

Camille Alphonse Faure

 

Γεννήθηκε στο Vizille και εκπαιδεύτηκε στην Ecole des Arts et Métiers στο Αιξ. Από το 1874 μέχρι το 1880, εργάστηκε ως χημικός στο νέο εργοστάσιο της εταιρίας Cotton Powder Company στο Uplees, Faversham, Kent, στην Αγγλία. Ενώ εκεί, ο ίδιος και ο διευθυντής εργοστασίου, George Trench, έβγαλαν διπλώματα ευρεσιτεχνίας για το Tonite (μία νέα εκρηκτική ύλη) το 1874 και το 1878 έναν βελτιωμένο πυροκροτητή για δυναμίτη. Το 1880, ο Faure κατοχύρωσε με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας μια μέθοδο επικάλυψης πλακών μολύβδου με μια πάστα από οξείδια μολύβδου, θειικό οξύ και νερό, τα οποία στη συνέχεια σκληρύνθηκαν με ελαφρά θέρμανση σε υγρή ατμόσφαιρα. Η διαδικασία σκλήρυνσης προκάλεσε την αλλαγή της πάστας σε ένα μίγμα θειικών μολύβδου που προσκολλήθηκε στην πλάκα μολύβδου. Κατά τη διάρκεια της φόρτισης η σκληρυμένη πάστα μετατράπηκε σε ηλεκτροχημικά ενεργό υλικό (ενεργός μάζα) και έδωσε σημαντική αύξηση της χωρητικότητας σε σύγκριση με την μπαταρία του Planté. Αυτό ήταν ένα σημαντικό βήμα που οδήγησε στη βιομηχανική κατασκευή μπαταριών μολύβδου-οξέος, όπως τώρα χρησιμοποιείται για την εκκίνηση των αυτοκινήτων. Αυτή ακριβώς η μέθοδος χρησιμοποιείται έως και σήμερα στίς μπαταρίες αυτοκινήτων, με βελτιώσεις κυρίως της σύνθεσης του οξειδίου και της κατασκευαστικής δομής των πλακών για μεγαλύτερη μηχανική αντοχή και καλύτερη ροή του ρεύματος. Προς το τέλος της ζωής του, απονεμήθηκαν στον Faure πρόσθετα διπλώματα ευρεσιτεχνίας, μεταξύ των οποίων για την κατασκευή κραμάτων αλουμινίου και για βελτιώσεις στους κινητήρες θερμού αέρα και στους μηχανισμούς διεύθυνσης των μηχανοκίνητων οχημάτων.  

 

1881

Κατασκευή σκελετού πλάκας από μείγμα μολύβδου-αντιμονίου (8%-12%) γιά να βελτιωθεί η μηχανική αντοχή. Αυτό όμως είχε σαν αποτέλεσμα την έκλυση μεγαλύτερων ποσοτήτων υδρογόνου (πού αυξάνονταν όσο περισσότερο χρονικό διάστημα λειτουργούσε η μπαταρία) και κατά συνέπεια μεγαλύτερη ανάγκη συντήρησης της στάθμης του ηλεκτρολύτη με συμπλήρωμα νερού.

 

1886 

CarlGassner 001
 
 
Το διοξείδιο του μαγγανίου (κάθοδος) βυθιζόταν σε αυτή τη μάζα και στη συνέχεια και τα δύο μαζί σφραγίζονταν σε ένα κέλυφος ψευδαργύρου, το οποίο λειτουργούσε ως άνοδος. Αντίθετα με τα προηγούμενα υγρά στοιχεία, το στοιχείο του Gassner ήταν περισσότερο ανθεκτικό, δεν απαιτούσε ιδιαίτερη συντήρηση, δεν χυνόταν και μπορούσε να χρησιμοποιηθεί με οποιονδήποτε προσανατολισμό. Παρήγαγε δυναμικό 1.5 V. Η πρώτη μαζική παραγωγή του στοιχείου έγινε το 1896 από τη National Carbon Company, η οποία βελτίωσε το στοιχείο του Gassner, αντικαθιστώντας το γύψο με χαρτόνι τυλιγμένο σε σπείρα, μία καινοτομία που άφηνε περισσότερο χώρο για την κάθοδο και διευκόλυνε στην κατασκευή του. Η μπαταρία Columbia ήταν η πρώτη εύχρηστη μπαταρία, που έκανε τις φορητές ηλεκτρονικές συσκευές περισσότερο πρακτικές. Ο συσσωρευτής ψευδαργύρου-άνθρακα, όπως ονομάζεται, συνεχίζει να κατασκευάζεται και σήμερα.
 
 
Tudor0
 
Το ίδιο έτος ο Henri Owen Tudor (30 Σεπτεμβρίου 1859 - 31 Μαΐου 1928), κατασκευάζει τις πρώτες μπαταρίες μολύβδου-οξέως με βιομηχανική παραγωγή. Ο Henri Tudor  ήταν Λουξεμβούργος μηχανικός, εφευρέτης και βιομήχανος. Ο Henri αποφοίτησε από την Ecole Polytechnique στο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών, όπου έλαβε το δίπλωμα πολιτικού μηχανικού σε ηλικία 24 ετών. Ιδρυσε εργοστάσιο στο Rosport για την κατασκευή μπαταριών. Ωστόσο, το κόστος κατασκευής του προϊόντος στο Λουξεμβούργο, το οποίο δεν είχε βιομηχανία μολύβδου και μικρή εγχώρια ζήτηση, ανάγκασε τον Tudor να επεκτείνει την παραγωγή του στο εξωτερικό, ιδίως στο Βέλγιο, τη Γαλλία, τη Γερμανία και το Ηνωμένο Βασίλειο.
 
Tudor10
 
Ο Tudor πέθανε το 1928, σε ηλικία 68 ετών, από δηλητηρίαση με μόλυβδο. Την εποχή του θανάτου του, 25.000 άνθρωποι εργάζονταν στην κατασκευή μπαταριών Tudor. Το 1891 παντρεύτηκε τη Marie-Madeleine Pescatore, με την οποία απέκτησε τρία παιδιά: την Anne, την Marie-Antoinette και τον John. Το σπίτι της οικογένειας, το οποίο έκτισε κοντά στο Irminenhof, καλείται από τους κατοίκους του Rosport "d'neit Schlass" λόγω του μεγέθους του και του αγγλικού του στιλ. Το 1894, στην παγκόσμια έκθεση στη Λυών, ο Henri Tudor, σε συνεργασία με την Lombard-Gérin, παρουσίασε έναν ηλεκτρικό σταθμό που ήταν κατασκευασμένος με συνδυασμό δυναμό και μπαταρίας και τροφοδοτούσε 500 λαμπτήρες των 10 κεριών (150Α στα 115V) για τέσσερεις ώρες.
 
tudor1
 
 
Ένας κινητήρας αερίου οδηγούσε το δυναμό, το οποίο τροφοδοτούσε με ηλεκτρική ενέργεια την μπαταρία Tudor και το δίκτυο. Εάν το δυναμό δεν έβγαζε αρκετό ρεύμα για να καλύψει τη ζήτηση, η μπαταρία Tudor ενεργοποιείτο αυτόματα. Εάν πάλι, η ζήτηση έπεφτε, ο κινητήρας αερίου μπορούσε να απενεργοποιηθεί και η μπαταρία παρείχε πολύ μικρό ρεύμα ή η γεννήτρια τροφοδοτούσε την παροχή ρεύματος. Το σύστημα αυτό, ωστόσο, είχε ένα μειονέκτημα: αν και σπανίως απαιτείτο, οι επισκευές της μπαταρίας απαιτούσαν εργασίες συγκόλλησης και επομένως ήταν δύσκολο να συντηρηθεί. Το 1987, ιδρύθηκε στο Λουξεμβούργο το CRP Henri Tudor (Δημόσιο Κέντρο Ερευνών Henri Tudor) που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν του Henri Owen Tudor για την αφοσίωσή του στην έρευνα και την καινοτομία. Τον Μάιο του 2009 άνοιξε το μουσείο Tudor με εκθέματα σχετικά με την εξέλιξη του συσσωρευτή μολύβδου-οξέως στο Κάστρο Rosport, όπου ζούσε ο Tudor. 

                         

1887

Ιδρύεται από τον γερμανό Adolf Müller, η εταιρεία κατασκευής μπαταριών αυτοκινήτων Accumulatoren Fabrik AFA.

 

1888

Ιδρύεται η εταιρία Electric Storage Battery, πρόγονος της Exide, από τον W.W. Gibbs, όταν αυτός αγόρασε τις ιδέες και τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας του εφευρέτη Clement Payen για να καταστήσει την μπαταρία αποθήκευσης εμπορικό προϊόν. Ο Gibbs στόχευσε τις εταιρίες ηλεκτρικού φωτισμού ώστε να μπορούν να χρησιμοποιούν τις μπαταρίες αποθήκευσης για να παρέχουν υπηρεσίες στους πελάτες τους. Ένας σημαντικός πρώτος πελάτης, ήταν η εταιρεία Electric Launch Company, επίσης γνωστή ως Elco.

 

1888 Electric Storage Battery Co 002

 

Επίσης, οι επαναφορτιζόμενες μπαταρίες της γερμανικής ΑFA, τροφοδοτούν το πρώτο ηλεκτρικό αυτοκίνητο.

Την ίδια χρονιά, οι Walter Claude Johnson και Bernard Mervyn Drake, ίδρυσαν την εταιρεία D.P. Battery Co. Ltd, στο Charlton της Μ. Βρετανίας, για την κατασκευή βιομηχανικού τύπου μπαταριών αποθήκευσης. Αρχικά, η επωνυμία της εταιρείας ήταν Dujardin Plante Battery Co. και ανέπτυξε πρωτότυπους συσσωρευτές.

 D

 

1891

Ιδρύεται η εταιρεία The Chloride Electrical Syndicate Limited (αργότερα Chloride Group), με σκοπό την κατασκευή μπαταριών. Τα εμπορικά σήματα που χρησιμοποιήθηκαν αργότερα περιελάμβαναν τα ονόματα των Ajax, Exide, Dagenite, Kathanode, Shednought και Tudor.

 

1892

Ιδρύεται στην Αμερική, η εταιρεία Helios Electric Company, αργότερα γνωστή ως Philco (Philadelphia Storage Battery Company), που ήταν πρωτοπόρος στην παραγωγή μπαταριών και συσκευών ραδιοφώνου και τηλεόρασης. Στη Βόρεια Αμερική, το σήμα Philco ανήκε στην Philips, ενώ σε άλλες αγορές, το σήμα Philco International ανήκε στην Electrolux. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, η Philco κατασκεύαζε μπαταρίες αποθήκευσης για ηλεκτρικά αυτοκίνητα, μονάδες power socket και φορτιστές μπαταριών. 

 

1893

Ο νορβηγός εξερευνητής Fridtjof Nansen διέσχισε τον Αρκτικό Ωκεανό χρησιμοποιώντας μπαταρίες Varta.

 

1896

evereadybattery0

 

Ο Akiba Horowitz (15 Απριλίου 1856 - 12 Μαρτίου 1928), ρώσος μετανάστης που άλλαξε το όνομά του σε Conrad Hubert όταν ήρθε στην Αμερική, κατείχε ένα κατάστημα πούρων και αργότερα ένα εστιατόριο, μία πανσιόν και τελικά ένα κατάστημα καινοτομίας. Στο νεωτεριστικό κατάστημα, το προϊόν με τις καλύτερες πωλήσεις του ήταν μια μπαταρία που τροφοδοτούσε μια γραβάτα που αναβόσβηνε. Το 1886, ιδρύθηκε η National Carbon Company, από τον W. H. Lawrence της εταιρείας Brush Electric Company. Το 1898 η National Carbon Company παρουσίασε την πρώτη ηλεκτρική μπαταρία D κυψελών, σχεδιασμένη ειδικά για χρήση σε φακό. Η μπαταρία Columbia, μια μπαταρία ξηρού στοιχείου που κατασκευάστηκε από την National Carbon Company, έγινε η πρώτη εμπορικά διαθέσιμη μπαταρία που πωλήθηκε στις Η.Π.Α. Η εταιρεία National Carbon Company αργότερα έγινε Eveready Battery Company, γνωστή σήμερα ως Energizer.

 

Evereadybattery1

 

Ο Conrad Hubert γνωστός ως ο ιδρυτής της εταιρείας Eveready Battery Company, εφηύρε τον ηλεκτρικό πυρσό χειρός, ή φακό, δηλαδή ένα σκληρό χάλκινο ανακλαστήρα μέσα σε χάρτινο σωλήνα, μια μπαταρία ξηρού στοιχείου και μια λυχνία. Οι φακοί που παρουσιάσθηκαν το 1898 από την εταιρεία του Conrad Hubert, που θα ονομαζόταν αργότερα Eveready, ήταν οι πιο αξιόπιστοι, καθιστώντας την εταιρεία Eveready το κορυφαίο όνομα σε φακούς. Οι πρώτοι φακοί του Hubert ήταν χειροποίητοι από ακατέργαστο χαρτί και σωλήνες από φυτικές ίνες, με λαμπτήρα και ακατέργαστο ανακλαστήρα ορείχαλκου. Ο Hubert συναρμολόγησε αρκετούς σωληνωτούς φακούς και όταν τους έδωσε στους αστυνομικούς της Νέας Υόρκης άρχισε να λαμβάνει ευνοϊκά σχόλια από αυτούς. Το 1905 ο Hubert έλαβε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας των ΗΠΑ, με αριθμό 737107 που εκδόθηκε στις 26 Αυγούστου, για έναν φακό με διακόπτη on / off στο γνωστό κυλινδρικό περίβλημα που περιείχε λαμπτήρα και μπαταρίες.

 

Evereadybattery2

 

Το 1906, η National Carbon Company, η οποία είχε προμηθεύσει την Eveready με υλικά για τους φακούς, αγόρασε το 50% της εταιρείας για $ 200.000. Ο Hubert παρέμεινε πρόεδρος και υπήρξε μικρή αλλαγή στις γενικές πολιτικές της εταιρείας που μετονομάσθηκε σε "The American Ever Ready Company" και η εμπορική ονομασία σε Eveready. Όταν πέθανε το 1928, ο Hubert άφησε το ένα τέταρτο της περιουσίας του σε συγγενείς και τα υπόλοιπα τρία τέταρτα σε φιλανθρωπικούς σκοπούς, αφήνοντας στον εκτελεστή του να διορίσει τρεις εξέχοντες Αμερικανούς για να επιβλέπουν τη διάθεση των περιουσιακών του στοιχείων, αξίας 6,000,000 $.

          

1899

Waldemar Jungner
 
 
Διατέθηκε στην αγορά για πρώτη φορά στη Σουηδία το 1910, ενώ στην Αμερική έφτασε πολύ αργότερα, το 1946. Τα πρώτα μοντέλα της μπαταρίας νικελίου-καδμίου, ήταν ανθεκτικά και είχαν σημαντικά καλύτερη πυκνότητα ενέργειας από τις προηγούμενες μπαταρίες που είχαν κατασκευασθεί, όμως εξαιτίας του υψηλού κόστους των υλικών συγκριτικά με το ξηρό στοιχείο και το στοιχείο μολύβδου-οξέος, περιορίσθηκε η χρήση τους. Ο Waldemar άρχισε να σκέφτεται για τον συσσωρευτή του το 1890 ενώ βρισκόταν σε τρένο στην Ουψάλα. Η αμαξοστοιχία πέρασε και άρχισε να "σκέφτεται ακούσια όλη την ενέργεια που δαπανήθηκε χωρίς κέρδος. Δεν θα ήταν δυνατόν να κατασκευαστεί μια ελαφριά και μεταφερόμενη δεξαμενή ενέργειας, η οποία μετά από φόρτiση σε έναν καταρράκτη θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για να προωθήσει μια αμαξοστοιχία; "Ο μόνος συσσωρευτής που υπήρχε εκείνη την εποχή ήταν ο συσσωρευτής μολύβδου. Ήθελε να κατασκευάσει έναν συσσωρευτή με έναν αμετάβλητο βασικό ηλεκτρολύτη. Αυτό σημαίνει ότι ο ηλεκτρολύτης θα χρειαζόταν μόνο για τη απόδωση του ηλεκτρικού ρεύματος. Δεν θα συμμετείχε στη χημική αντίδραση που προκάλεσε το ρεύμα και θα καταναλωνόταν με τον ίδιο τρόπο όπως στον συσσωρευτή μολύβδου. Ο Waldemar πειραματίστηκε επίσης με διάφορα άλλα μέταλλα που είχαν καλύτερες ιδιότητες από το μόλυβδο. Ο στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένας συσσωρευτής που ήταν βιώσιμος και λειτουργούσε ακόμη και κάτω από ακραίες συνθήκες.
 
 
NIFE 1928
 
 
Ο πρώτος συσσωρευτής Waldemar Jungner ήταν μια μπαταρία αργύρου-καδμίου. Ένα αυτοκίνητο εξοπλισμένο με μια τέτοια μπαταρία δοκιμάστηκε στη Στοκχόλμη το 1900. Το αυτοκίνητο ταξίδεψε σχεδόν 150 χιλιόμετρα χωρίς να χρειαστεί η φόρτιση της μπαταρίας. Αλλά ο Waldemar πίστευε ότι το ασήμι και το κάδμιο ήταν πολύ ακριβά και τα αντικατέστησε με νικέλιο και σίδηρο. Το 1899, του απονεμήθηκε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για την εφεύρεσή του και το 1900 ίδρυσε την εταιρεία Ackumulator Aktiebolaget Jungner. Δύο χρόνια μετά τον Waldemar Jungner, ο διάσημος εφευρέτης Thomas Edison κατοχύρωσε ένα συσσωρευτή νικελίου-σιδήρου. Ο Jungner κατέληξε σε μια μακρά διαφωνία με τον Thomas Edison. Ομως ο Edison είχε μεγάλους οικονομικούς πόρους και κέρδισε. Η αμφισβήτηση των διπλωμάτων ευρεσιτεχνίας και ο ανταγωνισμός οδήγησαν σε οικονομικές δυσκολίες για την Jungner Ackumulator. Η κρίση επιδεινώθηκε όταν το εργοστάσιο κάηκε το 1905. Ο Waldemar κυκλοφόρησε το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας του συσσωρευτή σε άλλους κατασκευαστές και άρχισε να αφιερώνει το χρόνο του σε άλλα έργα. Μεταξύ άλλων, εφηύρε μία μέθοδο για ταυτόχρονη παραγωγή τσιμέντου και οξειδίου του καλίου. Ο Waldemar Jungner εξελέγη επίτιμο μέλος στη Βασιλική Σχολή Τεχνικών Επιστημών της Σουηδίας το 1922 και δύο χρόνια αργότερα έλαβε το μετάλλιο Oscar Carlson της Σουηδικής Χημικής Εταιρείας. Ο Waldemar Jungner πέθανε το 1924 από πνευμονία όταν ήταν μόλις 55 ετών. Σήμερα η εταιρεία Waldemar, ονομάζεται Saft AB και κατασκευάζει μπαταρίες νικελίου-καδμίου κορυφαίας ποιότητας.
 
 
saft
 
 
Αυτές οι μπαταρίες είναι πολύ ανθεκτικές αλλά έχουν χαμηλή χωρητικότητα. Ως εκ τούτου χρησιμοποιούνται κυρίως ως πηγές εφεδρικής ισχύος ή σε θέσεις με ακραίες θερμοκρασίες. To 1928, στην τραγική αποστολή διάσωσης του Umberto Nobile και των συντρόφων του στο Βόρειο Πόλο, ρίχτηκαν από αεροπλάνο αρκετοί συσσωρευτές σε μια προσπάθεια να λειτουργήσει το ραδιόφωνο της αποστολής. Ο συσσωρευτής νικελίου-σιδήρου Waldemar Jungner ήταν ο μόνος που δούλεψε σε τόσο μεγάλο ψύχος. Επίσης κατά την διάρκεια των διαστημικών αποστολών στη δεκαετία του 1960 και του 1970 ήταν η συνηθισμένη μπαταρία των αποστολών.
 
Επίσης το 1899, μια μπαταρία αποθήκευσης της εταιρείας Electric Storage battery, παρείχε την ηλεκτρική ισχύ για το υποβρύχιο USS Holland (SS-1) και η εταιρεία παρέμεινε σημαντικός προμηθευτής μπαταριών των υποβρυχίων του αμερικανικού ναυτικού, τουλάχιστον για όσο διήρκεσε ο Β 'Παγκόσμιος Πόλεμος.
 

1900

H τάση της αγοράς στα ηλεκτρικά οχήματα είχε τραβήξει την προσοχή του Thomas Edison και ο ίδιος ήταν αποφασισμένος να αναπτύξει μια μπαταρία με καλύτερα χαρακτηριστικά αποθήκευσης σε σχέση με τις μπαταρίες μολύβδου-οξέος, ειδικά για ηλεκτρικά οχήματα.

 

Thomas Edison battery

 

Οι μπαταρίες μολύβδου, είχαν πολλά μειονεκτήματα. Οι πυκνές πλάκες μολύβδου σήμαιναν ότι η μπαταρία ήταν αρκετά βαριά και έτσι είχε χαμηλή αναλογία ενέργειας προς μάζα. Αυτή ήταν (και είναι), μια κρίσιμη παράμετρος για ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο. Ο δε ηλεκτρολύτης θειικού οξέος, δεν ήταν μόνο πολύ διαβρωτικός και επικίνδυνος, αλλά έπρεπε να παρακολουθείται συνεχώς, αφού καταναλωνόταν κατά τη διάρκεια της αντίδρασης των στοιχείων της μπαταρίας και έτσι προκαλούσε την τάση του στοιχείου σε βαθμιαία φθορά με τη χρήση. Ετσι, ο Thomas Edison κατασκεύασε την πρώτη μπαταρία ξηρού τύπου, με ηλεκτρόδια νικελίου-σιδήρου. 

Η εταιρεία Electric Storage Battery Company, ανέπτυξε μία μπαταρία μεγαλύτερης χωρητικότητας, με χρήση νέου τύπου οξειδίου στις πλάκες και μικρότερου βάρους, για τα ηλεκτρικά taxi cabs. Αυτή η μπαταρία ήταν η πρώτη που έφερε το όνομα Exide, που προήλθε από τη συντόμευση του Excellent Oxide.

 

1901

Ιδρύεται η εταιρεία Edison Storage Battery Company, με σκοπό την παραγωγή της μπαταρίας που εφηύρε ο Edison και έως το 1904 εργάζονταν εκεί 450 άτομα.

 

Thomas Edison battery 002

 

Όμως, οι πρώτοι συσσωρευτές που παρήχθησαν από την εταιρεία για ηλεκτρικά αυτοκίνητα, είχαν αρκετά ελαττώματα και πολλοί πελάτες διαμαρτύρονταν για τα προϊόντα. 

Το ίδιο έτος, τοποθετούνται οι πρώτες μπαταρίες σε ηλεκτρικό αυτοκίνητο από την BAKER ELECTRIC CARS. Το επόμενο έτος, έγινε έκρηξη στην παραγωγή ηλεκτρικών αυτοκινήτων και των μπαταριών τους. Εως και το 1920, παρήχθησαν και κυκλοφόρησαν στις Η.Π.Α, περισσότερες από 30 μάρκες ηλεκτρικών αυτοκινήτων.

 

1902

Η Electric Storage Battery Co., σχημάτισε την εταιρεία Willard Storage Battery Co. όταν απέκτησε τα δικαιώματα κατασκευής μπαταριών αυτοκινήτων, ενός κατασκευαστή κοσμημάτων στο Cleveland του Ohio. Μέχρι το 1950, οι μπαταρίες αυτοκινήτων της Willard, πωλούνταν σαν ξεχωριστό προιόν από τις μπαταρίες Exide, αν και οι δύο ανήκαν στην Electric Storage Battery Co..

 

1910

1910 Leclanché S.A. dry cells

 

1911

Iδρύεται η εταιρεία Electric Autolite (αργότερα Prest-O-Lite), με σκοπό την κατασκευή δυναμό και ηλεκτρικών εξαρτημάτων αυτοκινήτων. Η εταιρεία αναπτύχθηκε ταχέως τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής της ως θυγατρική της Willys και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 προμήθευε εξαρτήματα για κατασκευαστές αυτοκινήτων όπως η Chevrolet Company, η Durant Motors, η Overland, η Chalmers και η National.

Ο Charles F. Kettering, ζήτησε από την εταιρεία Electric Storage Battery Company (Exide), μια κατάλληλη μπαταρία αυτοκινήτου για να λειτουργεί σωστά η νέα ηλεκτρική μίζα του. Το έργο αυτό απέδωσε την πρώτη μπαταρία αυτοκινήτου του σύγχρονου τύπου και μέσα σε 5 χρόνια, υπήρξε ένας σημαντικός τομέας ανταλλακτικών για τις μάρκες aftermarket σε μπαταρίες και μίζες αυτοκινήτων, όπως αποδεικνύεται από τις διαφημίσεις στις εφημερίδες της εποχής. Όταν δε, οι Ηνωμένες Πολιτείες εισήλθαν στον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο, οι μπαταρίες Exide χρησιμοποιήθηκαν για τη λειτουργία ραδιοπομπών αεροπλάνων και ραδιοφωνικών σταθμών ισχύος.

 

1912

Η εταιρεία Chevrolet τοποθέτησε για πρώτη φορά σε αυτοκίνητο, μπαταρία μολύβδου, για την εκκίνηση του με χρήση μίζας.

 

1914

Τοποθετείται η πρώτη μπαταρία εκκίνησης σε αυτοκίνητο.

 

1916

Ιδρύεται από τον William C. Durant, η United Motors Corporation (μετέπειτα Delco), ως εταιρεία αυτοκινήτων και εξαρτημάτων. Ο Durant, ήταν ο ιδιοκτήτης της Buick και ιδρυτής της General Motors το 1908. Αφού έχασε τον έλεγχο της General Motors το 1910, ίδρυσε το 1911 τη Chevrolet με τον Louis Chevrolet και τα κέρδη από αυτό του επέτρεψαν να ανακτήσει τον έλεγχο της GM το 1916 και να ιδρύσει την ίδια στιγμή την United Motors.

 

1917

1917 Prest O Lite Electric Storage Battery

 

1918

hudson super six 1918

 

 

1918 Multiple Storage Battery Co

                                   
1919

1919 USL Dry Storage Batteries

 

1920

Ιδρύεται στις Η.Π.Α και συγκεκριμένα στο Burlington της Μασαχουσέτη, η εταιρεία P.R. Mallory Company (η οποία αργότερα δημιούργησε το σήμα Duracell), μέσω της συνεργασίας του επιστήμονα Samuel Ruben και του επιχειρηματία Philip Rogers Mallory. Η εταιρεία, κατασκεύαζε μπαταρίες υδραργύρου (με το σήμα Mallory) για στρατιωτικό εξοπλισμό, υπερβαίνοντας τις μπαταρίες άνθρακα-ψευδαργύρου, οι οποίες χρησιμοποιούνταν μέχρι τότε σε όλες σχεδόν τις εφαρμογές.

 

Mallory Battery Ad

 

Η εταιρεία National Carbon Battery, διαφήμιζε τις "αδιάβροχες" μπαταρίες της για σκάφη, με μονωμένους πόλους που δεν σκούριαζαν ποτέ. 

 

1920 National Carbon Columbia Battery

 

1920 Vesta DP

 

1923

1923 Philco Batteries

 

1923 Philco Batteries 2

 

1923 Philco Batteries 3

 

1925

Ιδρύεται η Trojan Battery Company, από τους George Godber και Carl Speer, που καθιερώθηκε αργότερα ως ένας από τους  κορυφαίους κατασκευαστές μπαταριών βαθιάς εκφόρτισης παγκοσμίως. Με την εφεύρεση της μπαταρίας για αυτοκίνητα του γκολφ και ειδικότερα για το όχημα Autoette το 1952, η Trojan πρωτοστάτησε στην ανάπτυξη τεχνολογίας μπαταριών βαθιάς εκφόρτισης για αυτοκίνητα του γκολφ, ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, μεταφορές, μηχανές δαπέδου, εναέριες πλατφόρμες εργασίας και σκάφη.

 

1926

Ιδρύεται στις Η.Π.Α, η εταιρεία U.S. Battery, με σκοπό την κατασκευή μπαταριών υψηλής ποιότητας, για χρήση σε κυκλικές εφαρμογές.

Η εταιρεία AFA (μετέπειτα VARTA), εξαγοράζει την Pertrix Chemische Fabrik AG, η οποία ανέπτυξε την πρώτη αποθηκεύσιμη και ξηράς φόρτισης μπαταρία.

Το ίδιο έτος, ιδρύεται στο Fremont του Ohio των Η.Π.Α, η εταιρεία Crown, αρχικά ως ένα μικρό κατάστημα επισκευής μπαταριών, από τον William J. Koenig, έναν Γερμανό μετανάστη, που επεδίωκε το αμερικανικό όνειρο. Καθώς το τμήμα ανακατασκευής μπαταριών άνθιζε, αυξήθηκε και η ζήτηση για νέες μπαταρίες και έτσι ο Koenig ξεκίνησε σύντομα την παραγωγή νέων μπαταριών αυτοκινήτων με την επωνυμία Fremont, και τις πουλούσε στο Fremont και τη γύρω περιοχή. Ο Koenig ήταν υπερήφανος για την ποιότητα των μπαταριών που κατασκεύαζε και καθώς η επιχείρηση συνέχισε να αναπτύσσεται πέρα από την περιοχή της πόλης Fremont, αποφάσισε να αλλάξει το όνομα της εταιρείας σε "Crown Battery Mfg." που προήλθε από τη γερμανική μετάφραση του ονόματος Koenig, που σημαίνει "βασιλιάς". Η επιχείρηση παρέμεινε μικρή και ήταν ακόμα πραγματικά οικογενειακή επιχείρηση με τον κ. Koenig, τη σύζυγό του, τις κόρες και τους γιους του που εργάζονταν στο κατάστημα για να παράγουν τις καλύτερες σε ποιότητα μπαταρίες.

 

1928

Το 1928 η εταιρεία Electric Autolite, εξαγόρασε τις εταιρείες κατασκευής μπαταριών USL Battery Corporation, Prest-O-Lite, Marko Storage Battery Corporation και Wubco Battery Corporation. Το εργατικό δυναμικό της εταιρείας επεκτάθηκε σε 12.000 άτομα και οι πωλήσεις ήταν σχεδόν 50,000,000 $. 

1929

Ιδρύεται η οικογενειακή εταιρεία HOPPECKE, η οποία απέκτησε τη φήμη κατασκευαστή κορυφαίας ποιότητας μπαταριών, χάρη στις κορυφαίες ερευνητικές και αναπτυξιακές της δραστηριότητες. Τον Φεβρουάριο του 1929, η εταιρεία Electric Auto Lite, εξαγόρασε το τμήμα κατασκευής μπαταριών μολύβδου οξέος της Westinghouse Electric Manufacturing Company.

 

1930

ΟΙ EU. B. Thomas καί W. Haring στά εργαστήρια της Bell Labs κατασκευάζουν μπαταρία με σκελετό πλάκας από μείγμα μολύβδου - ασβεστίου (περιεκτικότητα ασβεστίου 0,04-0,11% και αντιμονίου μειωμένη στο 4-6%, αμελητέα αυτοεκφόρτιση καί ελάχιστη ανάγκη συντήρησης) πού το 1935 χρησιμοποιείται σάν μπαταρία υποστήριξης (standby) στό αμερικάνικο τηλεφωνικό δύκτιο. 

                                                  

1930 Noack Car Batteries Sweden

 

1930 CAV battery

1932

Νέες βελτιώσεις δεν παρουσιάστηκαν μέχρι το 1932, όταν ο Shlecht και ο Ackermann κατάφεραν να αυξήσουν το ρεύμα φορτίου και τη διάρκεια ζωής των μπαταριών νικελίου-καδμίουεπινοώντας την πορώδη πλάκα του πόλου της μπαταρίας.

1934

Στην Ευρώπη προωθείται η κατασκευή πλάκας από μείγμα μολύβδου - σεληνίου (περιεκτικότητα αντιμονίου μειωμένη στό 1-2% λόγω αυξημένης μηχανικής αντοχής, καλύτερη αγωγιμότητα και μεγαλύτερο μέσο όρο ζωής σε σχέση με την πλάκα μολύβδου - ασβεστίου).  Αυτές οι βελτιώσεις στά μεταλικά κράμματα έδωσαν μεγαλύτερη αντοχή στόν σκελετό τών πλακών με αποτέλεσμα να μπορούν να έχουν μεγαλύτερο   πάχος και να υποστηρίζουν μεγαλύτερη ποσότητα οξειδίου (πάστας). Συνεπώς αυξάνονται τόσο ο μέσος όρος ζωής τους όσο καί οι ηλεκτροχημικές τους επιδόσεις καί ικανότητα βαθειάς εκφόρτισης ευθέως ανάλογη με το πάχος.

 

1934 Firestone Car Batteries Parts Steel Braking

 

Οι μπαταρίες μολύβδου-ασβεστίου έχουν φθηνότερο κόστος κατασκευής, μικρότερο ποσοστό αυτοεκφόρτισης, λιγότερη ανάγκη συντήρησης και προτιμώνται από τους κατασκευαστές έως και σήμερα. Υστερούν όμως ως πρός την αγωγιμότητα, μηχανική αντοχή και ανθεκτικότητα στην θειίκωση σέ σχέση με τίς μπαταρίες κράματος μολύβδου-σεληνίου. Οι μπαταρίες αντιμονίου χρησιμοποιούνται ακόμη καί σήμερα, αποκλειστικά   γιά εφαρμογές εκκίνησης στά αυτοκίνητα. Κατασκευάζεται την ίδια χρονιά η πρώτη μπαταρία με ηλεκτρολύτη τύπου Gel, από τον Fabrik Sonneberg.

1935

 

 

1936

1936 ford batteries

 

1937

1938

1939

1940

1945

1947

Εμφανίστηκε η μπαταρία νικελίου-καδμίου όπως την ξέρουμε σήμερα, όταν ο George Neumann κατάφερε το αεροστεγές κλείσιμο του στοιχείου της μπαταρίας. Για πολλά χρόνια η μπαταρία νικελίου-καδμίου ήταν η μόνη επαναφορτιζόμενη μπαταρία για φορητές εφαρμογές.

1948

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Δ. Γερμανία κυριάρχησε στην παραγωγή μικρών μπαταριών αποθήκευσης, προμηθεύοντας το 80% της παγκόσμιας παραγωγής. Τον έλεγχο της θυγατρικής της VARTA στο Ανατολικό Βερολίνο, ανέλαβε η Σοβιετική Ένωση και η εταιρεία μετονομάστηκε σε BAE Batterien.

1949

1949 Exide Oldham

 

1950

Βιομηχανοποιημένη παραγωγή μπαταριών βαθειάς εκφόρτισης (Deep Cycle) γιά αντίστοιχες εφαρμογές. Την ίδια χρονιά παράγεται και η πρώτη δωδεκάβολτη (12 volt) μπαταρία για να ικανοποιήσει τις αυξημένες ενεργειακές ανάγκες των αυτοκινήτων. Τα πρώτα εργοστάσια αυτοκινήτων που υιοθέτησαν τα 12 volt ήταν η Cadillac, η Oldsmobile και η Buick. Επίσης την ίδια χρονιά παράγεται η μπαταρία μεγέθους D για τον πρώτο φακό χειρός και δημιουργείται από τη VARTA, η πρώτη στον κόσμο γραμμή παραγωγής για μπαταρίες αυτοκινήτων, που καθιστά την παραγωγή τους ταχύτερη και οικονομικότερη.

 

1950 Varta 6volt battery

 

1950 Sonnenschien 6volt 64 Ah battery 

1951

1951 Willard Super Master Car Battery Metalex

1951 lucas b

 

1952

1952 Globe Union Grids Milwaukee battery

1952 prest o lite

 

1953

1953 exide Auto Lite

 

1954

1954 delco battery 2

 

1955

Κυκλοφορούν οι πρώτες μικρές μπαταρίες για ακουστικά βαρηκοΐας.

Οι μπαταρίες της Auto-Lite, διαφημίζονταν για την αντοχή τους στο χρόνο και για τη λιγότερη συντήρηση σε σχέση με τις υπόλοιπες μπαταρίες της αγοράς.

 

1955 Auto Lite battery


1956

Η πρώτη μπαταρία 9Volt, η οποία χρησιμοποιείται συνήθως στους σημερινούς ανιχνευτές καπνού.

 

1956 Ford Battery

1956 Lucas

 

1957

Ο γερμανός Otto Jache που εργαζόταν γιά τον κατασκευαστή μπαταριών Accumulatorenfabrik Sonnenschein GmbH τελειοποιεί την μπαταρία GEL. Ετσι η Sonnenschien ξεκινά την βιομηχανική παραγωγή δίβολτων στοιχείων καί μονομπλόκ μπαταριών. Το ίδιο έτος παράγεται η πρώτη εμπορική μπαταρία για ρολόγια.

Η Exide, μπήκε για τα καλά στη βιομηχανία μπαταριών ξηρών στοιχείων, όταν απέκτησε την Ray-O-Vac Company, τον δεύτερο μεγαλύτερο παραγωγό μπαταριών ξηρών στοιχείων στις ΗΠΑ. Μετά την εξαγορά και της Wisconsin Battery Company, η Exide ξεκίνησε να παράγει μπαταρίες μοτοσικλετών και ειδικών εφαρμογών. Η NASA επίσης, χρησιμοποίησε μπαταρίες νικελίου-ψευδαργύρου Exide με ηλιακή φόρτιση, σε όλες τις αποστολές του Apollo.

 

1957 Auto Lite battery jpg 

1958

 

 

1959

Οι πρώτες εμπορικά βιώσιμες κυλινδρικές αλκαλικές μπαταρίες, φέρνουν την επανάσταση στη φορητή ενέργεια. Στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Ινστιτούτου Smithsonian, μπορείτε να δείτε το πρώτο αρχέτυπο αλκαλικό στοιχείο, το οποίο κατασκεύασε με το χέρι ο επιστήμονας της Energizer, ο Lewis Frederick Urry.


1960

Οι πρώτες μικρές μπαταρίες οξειδίου του αργύρου για χρήση σε ακουστικά βαρηκοΐας και ρολόγια.

 

1960 lucas


1962

 

1962 atlas

 

1964

Διατίθενται στην αγορά, από την εταιρεία P.R. Mallory Company, οι πρώτες αλκαλικές μπαταρίες με το σήμα Duracell, που έως το 1980, έφεραν παράλληλα και το σήμα Mallory. Το όνομα Duracell (ανθεκτικό στοιχείο), προήλθε από την συντομογραφία του ονόματος μιας νέας μπαταρίας, που είχε στοιχείο χαλκού και ονομάσθηκε Durable Cell.

 

1965

1965 Rebat

 

1966

Η εταιρεία Delco, παρουσίασε την μπαταρία Energizer, που ήταν η πρώτη που αντικατέστησε το περίβλημα (κουτί) από καουτσούκ της μπαταρίας, με πλαστικό και ενιαίο κάλυμμα (καπάκι), κολλημένο στο πάνω μέρος σε κενό αέρος (vacuum sealed Energizer). Επίσης στο νέο σχεδιασμό, περιλαμβανόταν κατασκευή wall cell connectors και υδρόμετρο Delco Eye (ματάκι), σε ένα από τα 6 στοιχεία, για την επίβλεψη της κατάστασης φόρτισης της μπαταρίας. Η μπαταρία Energizer, παρείχε 16% περισσότερη ισχύ από τα προηγούμενα μοντέλα μπαταριών.

 

1966 Delco Energizer 1966
 

1968

1968 Autolite Battery

 

1969

Tο αμερικάνικο εργοστάσιο κατασκευής αυτοκινήτων Pontiac παρουσιάζει την ερμητικά κλειστή μπαταρία αυτοκινήτου DELCO (μολύβδου-ασβεστίου) με πόλους τύπου βίδας στην πρόσοψη και μηδενική συντήρηση. Αυτή η μπαταρία έγινε γνωστή ως FREEDOM.

                                          

1970

Κατασκευή της πρώτης ερμητικά κλειστής μπαταρίας αποροφημένου ηλεκτρολύτη τύπου AGM VRLA (Αbsorbed Glass Mat-Valve Regulated).

1972

Η Exide, εξαγόρασε την Edison Storage Battery Company, η οποία είχε αναπτύξει τη μπαταρία νικελίου-σιδήρου το 1901. Η παραγωγή αυτού του τύπου μπαταρίας σταμάτησε στη συνέχεια το 1975.

 

1980

Ο Αμερικανός χημικός John B. Goodenough χρησιμοποίησε το οξείδιο λιθίου-κοβαλτίου για το ηλεκτρόδιο της καθόδου των μπαταριών λιθίου (θετικό άκρο) και ο ερευνητής Rachid Yazami το γραφίτη για την άνοδο (αρνητικό άκρο).
1985
 
Μία ομάδα ερευνητών υπό τον Akira Yoshino, κατασκευάζει το πρώτο πρότυπο της μπαταρίας ιόντων λιθίου (Li-ion), μία επαναφορτιζόμενη και περισσότερο σταθερή εκδοχή της μπαταρίας λιθίου. 
 
Ιδρύεται στη Ν. Κορέα η εταιρεία Delkor Co. Ltd, ως κοινοπραξία με την GM, τη μεγαλύτερη εταιρεία αυτοκινήτων στις ΗΠΑ. Η εταιρεία, χρησιμοποιώντας τα σήματα Delkor και Royal, παρέμεινε έως και σήμερα, στις πρώτες θέσεις παγκοσμίως, ως ένας κατασκευαστής μπαταριών κορυφαίας ποιότητας για αυτοκίνητα, μοτοσυκλέτες, βιομηχανικά και γεωργικά μηχανήματα, βαθιάς εκφόρτισης και Marine RV.

1989

Η πρώτη εμπορικά διαθέσιμη αλκαλική μπαταρία AAAA. Το ίδιο έτος παρουσιάζεται και η πρώτη μπαταρία (NiMH) υδριδίου νικελίου μετάλλου


1991

Η πρώτη εμπορικά διαθέσιμη μπαταρία, χωρίς υδράργυρο, για ακουστικά βαρηκοΐας στον κόσμο είναι γεγονός. Επίσης η Sony εμπορευματοποίησε την πρώτη μπαταρία ιόντων λιθίου. Εκτός από την χρήση τους στα κινητά τηλέφωνα, στους φορητούς υπολογιστές, στις ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές και σε ιατρικές συσκευές, οι μπαταρίες ιόντων λιθίου χρησιμοποιούνται και στα ηλεκτρικά οχήματα. Οι περισσότερες ερευνητικές δραστηριότητες σήμερα σχετίζονται με τη βελτίωση των συσσωρευτών λιθίου.


1992

Η πρώτη μπαταρία λιθίου AA στον κόσμο. Είναι η μπαταρία με τη μεγαλύτερη διάρκεια για συσκευές υψηλής τεχνολογίας.


1995

1995 champion battery made by gnb

 

1997

κυκλοφόρησαν οι συσσωρευτές ιόντων λιθίου με ηλεκτρολύτες από πολυμερή. Αυτές οι μπαταρίες έχουν τους ηλεκτρολύτες τους σε ένα στερεό σύνθετο πολυμερές αντί σε ένα υγρό διαλύτη και τα ηλεκτρόδια με τους διαχωριστές σε ελάσματα μεταξύ τους. Αυτές οι διαφορές επιτρέπουν τους συσσωρευτές να «εγκλωβίζονται» μέσα σε ένα σταθερό περιτύλιγμα αντί μέσα σε ένα άκαμπτο μεταλλικό περίβλημα,πράγμα που σημαίνει ότι οι εν λόγω συσσωρευτές μπορούν να είναι ειδικά διαμορφωμένοι για να τοποθετηθούν σε μια συγκεκριμένη συσκευή. Επίσης, έχουν υψηλότερη ενεργειακή πυκνότητα συγκριτικά με τις απλές μπαταρίες ιόντων λιθίου. Αυτά τα πλεονεκτήματα, τις καθιστούν τις ιδανικές μπαταρίες για φορητές ηλεκτρονικές συσκευές, καθώς επιτρέπουν μεγαλύτερη ευελιξία και συμπαγή σχεδιασμό.


2000

Η πρώτη αλκαλική μπαταρία με τεχνολογία τιτανίου, εξαιρετική ισχύ και αξιοπιστία.


2003

Η πρώτη μπαταρία λιθίου AAΑ

2007

H Toshiba παρουσιάζει την πρώτη μπαταρία ιόντων Λιθίου γιά εφαρμογή στα αυτοκίνητα

2010

Η πρώτη βιομηχανοποιημένης παραγωγής μπαταρία αυτοκινήτου ιόντων Λιθίου για την Porsche 911 GT3 RS.

                                000 PORSCHE LITHIUM




Διαβάστηκε 1354 φορές